ม่ทรมานจากโรคจนจากไป?
ปัง! บัตรธนาคารสีทองใบหนึ่งถูกวางลงบนเคาน์เตอร์อย่างแรง เย่เทียนเฉินมองพยาบาลคนนั้นแล้วพูดว่า “เงินในนี้ใช้ได้ตามใจ ใช้ยาที่ดีที่สุด นัดหมายหมอเฉพาะทางที่ดีที่สุด!”
“เย่เทียนเฉิน นาย…” เสี้ยวหยาคิดไม่ถึงว่าเย่เทียนเฉินตามตัวเองมา พูดออกไปอย่างประหลาดใจ
“วางใจเถอะ แม่ของเธอจะไม่เป็นอะไรแน่!” เย่เทียนเฉินพูด แล้วมองเธอยิ้มๆ
“แต่ว่า เงินของนาย ฉัน…”
“คิดซะว่าฉันให้เธอยืมก็แล้วกัน วันหลังเธอมีก็ค่อยคืนให้ฉัน!”
เย่เทียนเฉินรู้ว่าเสี้ยวหยาเป็นคนที่มีจิตใจเคารพตัวเองอย่างแข็งแกร่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งพวกเขาเพิ่งจะรู้จักกัน ตนเองก็ช่วยนางแบบนี้แล้ว ทำให้ในใจเสี้ยวหยาความรู้สึกไม่ดี เพื่อที่จะไม่ให้เธอรู้สึกผิด เย่เทียนเฉินจึงคิดวิธีนี้ขึ้นมา
“ขอบ ขอบคุณนายมาก!” เสี้ยวหยามองเย่เทียนเฉิน พูดออกมาอย่างซาบซึ้ง
“ไม่เป็นไร แม่ของเธอจะต้องดีขึ้นแน่นอน เธออย่าร้องไห้ไปเลย เห็นเธอร้องไห้แล้วแม่ของเธอก็คงจะรู้สึกไม่ดี!” เย่เทียนเฉินพูดยิ้มๆ
“อืม!” เสี้ยวหยาพยักหน้า เช็ดน้ำตาที่หางตา
“คุณผู้ชายท่านนี้ มั่นใจว่าจะให้ผู้ป่วยเข้าพักแล้วใช่ไหมคะ?” พยาบาลยิ้มพูดกับเย่เทียนเฉิน น้ำเสียงอ่อนนุ่มมาก เพราะว่าเมื่อสักครู่นี้ตอนที่เธอรูดบัตร ได้เห็นจำนวนเงินที่มีอยู่ในบัตรของเย่เทียนเฉิน ตกใจไปครึ่งวันถึงจะได้สติกลับมา คิดไม่ถึงโดยสิ้นเชิงว่าวัยรุ่นที่สวมชุดธรรมดาแบบนี้ จะถึงกับเป็นมหาเศรษฐีค
