เย่เทียนเฉิน หลิงอวี่สวิ๋น และเสี้ยวหยา ทั้งสามคนเดินออกไปนอกประตูมหาวิทยาลัยหลงเถิงแล้ว ระหว่างทางที่พวกเขาไปยังร้านอาหารทะเลที่มีชื่อเสียงด้านนอกมหาวิทยาลัยดึงดูดสายตาไม่น้อย ตอนแรกเริ่มทุกคนต่างก็กำลังวิพากษ์วิจารณ์กัน พูดคุยถึงเรื่องที่เย่เทียนเฉินลงมืออัดเซวียนเยวี๋ยนอวี่ สร้างความวุ่นวายอย่างใหญ่หลวง จากนั้นจึงพบว่ามีผู้ชายจำนวนมาก ต่างก็อิจฉาริษยาและโกรธแค้นตนเอง ทำเอาเขารู้สึกอับจนคำพูดเป็นอย่างมาก
“ฉันว่านะคนสวยทั้งสอง วันหลังฉันไม่เดินด้วยกันกับพวกเธอแล้วดีกว่า จะได้ไม่ถูกคนมองด้วยสายตาอยากจะฆ่าให้ตายแบบนี้ ไม่ยุติธรรมเลยจริงๆ!” เย่เทียนเฉินจงใจพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม
“ชิ มีสาวสวยทั้งสองอย่างพวกเราเดินกับนาย ตอนกลางคืนนายก็นอนหลับฝันดีแล้ว แอบดีใจอยู่สิท่า!” หลิงอวี่สวิ๋นพูดยิ้มๆ แล้วแลบลิ้นให้เย่เทียนเฉิน
ทั้งสามคนเดินเข้าไปสู่ร้านอาหารทะเลนอกมหาวิทยาลัยหลงเถิงด้วยกัน แต่กลับไม่รู้ว่าด้านหลังของพวกเขา มีสายตาโกรธแค้นคู่หนึ่งกำลังจ้องมองพวกเขาอยู่ตลอด สายตานั้นเคียดแค้นจนอยากจะฉีกเย่เทียนเฉินออกเป็นหมื่นชิ้น
“คุณชายน้อย คิดไม่ถึงว่าฝีมือของไอ้ลูกเต่าเย่เทียนเฉินจะแข็งแกร่งมาก ผม…” หลี่อี้มองเซวียนเยวี๋ยนอวี่ที่อยู่ข้างๆ ด้วยความกระอักกระอ่วนแล้วพูดขึ้น
“มานี่…” ใบหน้าของเซวียนเยวี๋ยนอวี่เขียวคล้ำ เมื่อคิดถึงตอนที่ถูกเย่เทียนเฉินเตะจนสลบไป ก็โกรธจนทนไม่ไหว
“อะไรเหรอครับ? หือ?”
