วคล้ำ มองหลิงอวี่สวิ๋นอย่างอับจนคำพูดโดยสิ้นเชิง ทั้งสามคนสั่งอาหารทะเลมามากมาย จะกินหมดได้อย่างไร แต่ตระกูลใหญ่เช่นหลิงอวี่สวิ๋น เกรงว่าสำหรับเธอแล้วอาหารทะเลจะไม่ได้เป็นสิ่งน่าแปลกประหลาด ไม่ได้แตกต่างกับอาหารที่กินยามปกติเลย
“น้องหยาเอ๋อร์ สั่งอาหารที่ชอบมาสิ!” หลิงอวี่สวิ๋นส่งเมนูให้เสี้ยวหยา แล้วพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
“ยะ เยอะมากแล้วค่ะ พวกเราสามคนกินไม่หมดหรอก สั่งให้น้อยลงสักหน่อยเถอะค่ะ ของพวกนี้แพงมากเลย!” เสี้ยวหยาเห็นราคาของอาหารทะเลเหล่านี้บนเมนู ก็อดไม่ได้ที่จะแสดงท่าทางทีว่าสุรุ่ยสุร่ายออกมา อาหารทะเลเหล่านี้หนึ่งจานอย่างต่ำก็เทียบได้กับค่าใช้จ่ายของเธอหลายเดือน เดิมทีครอบครัวของเธอก็อัตคัดขัดสน เสี้ยวหยาก็ไม่ใช่คนที่ใช้เงินเปลือง ย่อมมองแล้วรู้สึกปวดใจเป็นธรรมดา
“ก็ใช่น่ะสิ เธอดูสิว่าหยาเอ๋อร์รู้ความขนาดไหน มีแต่เธอนั่นแหละที่ต้องการปลอกลอกฉัน!” เย่เทียนเฉินมองหลิงอวี่สวิ๋นอย่างไม่สบอารมณ์แล้วพูดขึ้น
“แน่นอนอยู่แล้ว ความสัมพันธ์ตั้งแต่เล็กจนโตของพวกเรา นายเลี้ยวข้าวฉันก็เป็นสิ่งสมควรแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นมีสาวสวยสองคนอย่างพวกเรามากินข้าวเป็นเพื่อนนาย ความอยากอาหารของนายคงจะเพิ่มขึ้นไม่น้อย ควรจะขอบคุณพวกเราซะ!” หลิงอวี่สวิ๋นยิ้มอย่างซุกซน
“ครับ ครับ ผมขอขอบคุณคุณ ณ ที่นี้ด้วย พอใจหรือยัง! แต่ว่าความอยากอาหารของฉันในวันนี้ก็ไม่เท่าไหร่หรอก…” เย่เทียนเฉินอดไม่ได้ที่จ
