องร้านอาหารทะเลฝั่งตรงข้ามอยู่ห่างๆ เย่เทียนเฉิน หลิงอวี่สวิ๋นและเสี้ยวหยา ทั้งสามต่างก็กินข้าวอยู่ที่นั่น เซวียนเยวี๋ยนเถิงส่งอาหู่ออกมาแล้ว ให้อันธพาลที่ฆ่าคนได้โดยตาไม่กระพริบมารับมือกับเย่เทียนเฉิน นานมากแล้วที่มหาวิทยาลัยหลงเถิงไม่ได้มีการแสดงโชว์นองเลือดแบบนี้ แต่เพราะการมาของเย่เทียนเฉิน จึงเริ่มขึ้นอีกครั้ง
เย่เทียนเฉิน ไม่รู้ว่าเซวียนเยวี๋ยนเถิงได้ส่งคนมารับมือกับตนเองแล้ว เขาไม่ได้เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจ เพียงแต่กำลังสังเกตเสี้ยวหยา ตลอดทางพบว่าเธอพูดเพียงไม่กี่ประโยค มีเพียงเขาแล้วหลิงอวี่สวิ๋นที่พูดคุยหัวเราะกัน เขามองออกว่าเสี้ยวหยามีเรื่องในใจและอยากให้เธอพูดออกมา ผู้หญิงที่น่ารักและบริสุทธิ์แบบนี้ สวยงามจนไม่อาจสบประมาท เย่เทียนเฉินไม่อยากให้เธอไม่สบายใจเลยจริงๆ
“หยาเอ๋อร์ ทำไมดูแล้วเธอถึงได้มีท่าทางกลัดกลุ้มไม่สบายใจมาตลอดเลยล่ะ มีเรื่องอะไรในใจหรือเปล่า?” เย่เทียนเฉินเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม
เสี้ยวหยาเงยหน้าขึ้นมองเย่เทียนเฉิน ยิ้มออกมาน้อยๆ แล้วส่ายหน้าพลางกล่าวว่า “ไม่ ไม่มี!”
เมื่อเห็นท่าทางไม่เต็มใจที่จะพูดของเธอ เย่เทียนเฉินก็ไม่ได้ฝืนใจ อย่างไรเสียทุกคนก็ล้วนมีความลำบากของตัวเอง ต่างก็มีความลับที่ไม่ต้องการให้คนอื่นรู้ เธอไม่เต็มใจที่จะพูด ย่อมเป็นความลำบากใจของตัวเธอเอง
หลิงอวี่สวิ๋นสั่งอาหารทะเลมามากมาย เช่นกุ้งมังกร เป๋าฮื้ออะไรจำพวกนี้ ทำเอาเย่เทียนเฉินใบหน้าเขีย
