ยนเยวี๋ยนเถิงนานแล้ว เพราะไอ้คนที่กล้าหาเรื่องเขาก่อนหน้านี้ต่างก็ตายกันไปหมดแล้ว แกจะเป็นรายต่อไป!” หลี่อี้แค่นเสียงเย็นครั้งหนึ่งแล้วพูดขึ้น
ผัวะ!
สิ่งที่ตอบกลับหลี่อี้ยังคงเป็นเท้าของเย่เทียนเฉินเท่านั้น สำหรับคนประเภทนี้ เย่เทียนเฉินไม่อยากจะพูดอะไรให้มากความ รู้สึกเพียงว่าสำหรับเขาแล้วการมาเรียนยังรับได้ยากยิ่งกว่านั่งอยู่ในคุกเสียอีก แต่ว่าหากไม่มาเรียน เกรงว่าพ่อแม่จะไม่เห็นด้วย รวมกับที่เขาได้ตอบรับผู้อาวุโสหยางอี้ไว้แล้ว บอกว่าจะมาอยู่ใกล้ๆ กับตงฟางเมิ่งอะไรนั่น คอยสังเกตการกระทำของเธอ ไม่ให้เธอก่อเรื่อง และไม่ให้เธอถูกคนอื่นทำร้าย ไม่รู้จริงๆ ว่าต้องการทำอะไร
เมื่อพูดแล้วก็ต้องทำให้ได้ นี่เป็นหลักการของเย่เทียนเฉิน ในเมื่อตอบรับไปแล้วก็ต้องทำให้ได้ ยิ่งไปกว่านั้น เย่เทียนเฉินที่ไม่ชอบเข้าเรียน รู้สึกอยากหาอะไรน่าสนุกทำที่มหาวิทยาลัยหลงเถิงเพื่อฆ่าเวลา จึงคิดว่าน่าสนใจไม่เลวเลย
“อย่ามาทำเป็นเก่งต่อมาหน้าบิดา เก่งนักก็ให้เซียนเยวี๋ยนเถิงปรากฏตัวต่อหน้าฉันซะ!” เย่เทียนเฉินพูดอย่างไม่สบอารมณ์
“แก…แกรอก่อน แกรอก่อนเถอะ…”
“หลี่อี้ นายไปบอกเซวียนเยวี๋ยนเถิงว่าให้เขาปล่อยเรื่องนี้ไปเถอะ!” หลิงอวี่สวิ๋นกังวลแทนเย่เทียนเฉิน จึงรีบออกมาพูด
“ฮ่าๆๆๆ หลิงอวี่สวิ๋น ถึงแม้ว่าเซวียนเยวี๋ยนเถิงจะชอบเธอมาก และตามจีบเธอมาตลอด แต่ฉันคิดว่าเรื่องนี้เธอทำอะไรไม่ได้หรอก ไอ้หมอนี่ต้องตายอย่างไม่ต
