พบุรุษออกมา พูดยิ้มๆ
หลิงอวี่สวิ๋นและเสี้ยวหยาถูกการกระทำนี้ของเขาทำให้หัวเราะ อารมณ์ก็ดีขึ้นไม่น้อย ทั้งสามคนเดินมุ่งหน้าไปยังนอกประตูมหาวิทยาลัยด้วยกัน เพียงแต่ดูเหมือนว่าเสี้ยวหยาจะรู้สึกผิด และมีท่าทางราวกับมีเรื่องในใจ จึงก้มหน้าพูดคุยน้อยมาก
“ฝีมือของนายแข็งแกร่งขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ หลายปีมานี้คงฝึกไปไม่น้อยเลยสินะ!” หลิงอวี่สวิ๋นมองรอยเย่เทียนเฉินแล้วพูดด้วยรอยยิ้มหวาน
“ใช่แล้ว วันๆ พี่ชายก็ฝึกฝนกล้ามเนื้อ ก็เพื่อจะปกป้องเหล่าสาวงามอย่างพวกเธอ ฉันเป็นคนที่เกิดมาเพื่อปกป้องสาวงามงาน เป็นเทพพิทักษ์สาวงาม!” เย่เทียนเฉินทำท่าทางเกินจริง จงใจพูดจาขบขันออกมา เพื่อหยอกล้อเสี้ยวเหยาที่อยู่ข้างๆ ให้หัวเราะ
“นายนี่นะ ให้มันน้อยๆ หน่อย หลายปีมานี้ฉันไปเรียนที่ต่างประเทศ ตอนนี้กลับมาเรียนในประเทศแล้ว วันหลังคงไม่ไปแล้ว!” หลิงอวี่สวิ๋นพูดยิ้มๆ
“หือ? เธอจะไม่ไปต่างประเทศแล้ว? ไม่ใช่ว่าวันหลังพี่ชายจะถูกเธอรังควานบ่อยๆ หรือไง? ชีวิตรันทด ชีวิตรันทด เศร้าจริง เศร้าจริง!” เย่เทียนเฉินพูดแล้วทำท่าทางร้องไห้ไร้น้ำตาออกมา
หลิงอวี่สวิ๋นโกรธจนทนไม่ไหว ยู่ปากเล็กๆ อันเซ็กซี่ขึ้น หยิกไปที่แขนของอีกฝ่ายอย่างแรง มองเขายังไม่พอใจแล้วพูดว่า “มีสาวงามอย่างฉันคอยรังควาน คงจะแอบดีใจสินะ ยังจะกล้ามาทำเป็นเศร้าอีก วันหลังพวกเราก็อยู่ในมหาวิทยาลัยเดียวกันแล้ว นี่เป็นเรื่องที่ดีมาก ฮี่ๆ!”
เมื่อเห็นรอยยิ้มช
