ั่วร้ายของหลิงอวี่สวิ๋น เย่เทียนเฉินก็อดไม่ได้ที่จะทำเป็นกลัว แล้วพูดออกมาด้วยท่าทางหวาดกลัวว่า “ทำไมฉันรู้สึกว่าเธอเหมือนหมาป่า ส่วนชั้นเหมือนแกะล่ะ?”
“ก็ถูกแล้ว ฉันเป็นฮุยไท่หลาง นายก็เป็นสี่หยางหยาง ฮ่าๆ!” หลิงอวี่สวิ๋นพูดพลางยิ้มหวาน
ตลอดทางเสี้ยวหยาไม่พูดอะไรเลย เย่เทียนเฉินมองเสี้ยวหยา ไม่รู้ว่าเธอมีเรื่องอะไรในใจ ผู้หญิงคนนี้บริสุทธิ์มาก โดยเฉพาะการแต่งตัวแบบนี้ ใบหน้าสุกใสที่ไร้ซึ่งฝุ่นแป้ง ดูแล้วงดงามอยู่หลายส่วน รวมกับชุดเดรสสีขาวและรองเท้าผ้าใบสีขาว ดูแล้วยิ่งทำให้เย่เทียนเฉินหัวใจเต้นรัว
“หยาเอ๋อร์ เจ้าหมอนี่แย่มาก เห็นได้ชัดว่าตัวเองเป็นฮุยไท่หลาง แต่แกล้งทำเป็นสี่หยางหยาง เลวจริง!” หลิงอวี่สวิ๋นพูดพลางจูงมือเสี้ยวหยายิ้มๆ
เสี้ยวหยา มองเย่เทียนเฉินแล้วจึงยิ้มครั้งหนึ่ง แต่ไม่ได้พูดอะไรมาก เย่เทียนเฉินมองออกว่าเธอมีเรื่องในใจ เพียงแต่ไม่รู้ว่าเขาจะสามารถช่วยเหลือเธอได้หรือไม่!
