ฉินตั้งฉายาให้ว่ายัยหลิงขี้มูกโป่ง ในตอนเด็กๆทั้งสองคนมักจะเล่นพ่อแม่ลูกด้วยกันอย่างมีความสุขเป็นอย่างมาก ในตอนนี้ก็อายุยี่สิบปีไปแล้ว ทั้งสองล้วนเติบโตแล้ว แต่ความรู้สึกสนิทสนมในใจ ไม่ได้ลดลงเลย ยังคงมีความรู้สึกบริสุทธิ์เหมือนตอนเด็กอยู่
“รู้จักกลัวก็ดีแล้ว งั้นกลางวันนี้ก็เลี้ยงข้าวฉันกับหยาเอ๋อร์แล้วกัน ถือว่านายชดใช้คำขอโทษให้ฉัน!” หลิงอวี่สวิ๋นไม่เห็นเย่เทียนเฉินเป็นคนอื่นเลยสักนิด เดิมทีเมื่อก่อนความสัมพันธ์ของตระกูลหลิงและตระกูลเย่ก็ไม่เลว รวมกับความสนิทสนมในตอนเด็กของพวกเขาทั้งสอง แม้ว่าจะไม่ได้พบกันนานแล้ว แต่ความรู้สึกเหินห่างสักนิดก็ไม่มี
“ไม่เอาน่า? เลี้ยงข้าวเหรอ? ฉันจนมาก!” เย่เทียนเฉินอดไม่ได้ที่จะอ้าปากกว้างพูดจาด้วยท่าทางเกินจริง ท่าทางแบบนั้นราวกับจะสื่อว่า ถ้าให้เขาเลี้ยงข้าวก็เหมือนต้องการให้เขาตายอย่างไรอย่างนั้น
“ทำไม ได้เลี้ยงข้าวสาวสวยสุดยอดอย่างพวกเราทั้งสองคนก็เป็นบุญของนายแล้ว นายถึงกับทำท่าทางไม่เต็มใจแบบนี้ออกมา ฉันสบประมาทนายเกินไปแล้วจริงๆ!”หลิงอวี่สวิ๋นพูดแล้วมองเย่เทียนเฉินอย่างจนใจ
จะอย่างไรหลิงอวี่สวิ๋นก็คิดไม่ถึงว่า เย่เทียนเฉินที่ตอนเด็กๆ ขี้เหนียวมาก ตอนนั้นขนาดอมยิ้มราคาห้าเจี่ยวก็ไม่เต็มใจจะเลี้ยงตน ตอนนี้ผ่านไปหลายปีมากแล้ว ถึงกับยังคงความขี้เหนียวแบบนั้นเอาไว้ ไม่รู้จริงๆ ว่าวันหน้าเจ้าหมอนี่จะมีแฟนได้อย่างไร
เมื่อเจอกับเพื่อนสมัยเด็ก เย่
