เทียนเฉินก็ไม่มีอารมณ์แล้ว รวมกับที่เสี้ยวหยาซึ่งคล้ายคลึงกับผู้หญิงที่ตนมีความรักอย่างลึกซึ้งในช่วงยุคสิ้นโลกอยู่ตรงหน้า เย่เทียนเฉินจึงรู้สึกไม่ดีที่จะขี้เหนียวจนเกินไป จึงคิดครู่หนึ่งแล้วพูดขึ้นว่า “งั้นก็ได้ ฉันเลี้ยงก๋วยเตี๋ยวพวกเธอก็แล้วกัน!”
“อะไรนะ? พวกเราพวกเราไม่ได้เจอกันนานกี่ปีแล้ว? สิบกว่าปีได้ ไม่ได้เจอกันนานขนาดนี้นายยังจะเลี้ยงแค่ก๋วยเตี๋ยวถ้วยเดียวอีกเหรอ? แล้วน้องหยาเอ๋อร์ก็น่ารักบริสุทธิ์ขนาดนี้ นายจะอดใจปล่อยให้เธอท้องหิวตอนกลางคืนได้เหรอไง? เย่เทียนเฉิน นายจะขี้เหนียวเกินไปแล้ว ไอ้ขี้งก” หลิงอวี่สวิ๋นพูด รู้สึกแทบจะหมดอาลัยตายอยาก
แต่ไหนแต่ไรก็ไม่เคยเห็นผู้ชายขี้เหนียวแบบเย่เทียนเฉินมาก่อน โดยเฉพาะหลิงอวี่สวิ๋นที่นับได้ว่าเป็นดาวของมหาวิทยาลัยหลงเถิง ถึงแม้ว่าจะไม่ได้รับเลือกให้เป็นดาวมหาวิทยาลัยจริงๆ แต่ผู้ชายที่ตามจีบก็สามารถรวมตัวกันได้เป็นกองร้อยใหญ่ๆ ไม่ทราบว่ามีผู้ชายกี่คนที่คิดอยากจะเลี้ยงข้าวเธอ แต่ก็ถูกปฏิเสธไปทั้งหมด เย่เทียนเฉินคนนี้ ตนเองเอ่ยปากขอให้เขาเลี้ยงข้าว ถึงกับชะงักไปครึ่งวันแล้วค่อยบอกว่าจะเลี้ยงก๋วยเตี๋ยว ช่างทำให้หมดอาลัยตายอยากจริงๆ
หากว่าสักวันหนึ่งซูเฟยเฟยเจอกับหลิงอวี่สวิ๋นและได้พูดคุยกันถึงเรื่องที่ให้เย่เทียนเฉินเลี้ยงข้าว เชื่อว่าท่าทางของสาวงามทั้งสองจะต้องทำให้คนอื่นตกใจแน่นอน สถานการณ์เช่นนั้นจะต้องน่าสนุกมาก คาดหวังจริงๆ
“งั้น
