งั้นเธอบอกมาว่าจะกินอะไร ฉันจะทำใจเลี้ยงพวกเธอสักมื้อ!” เย่เทียนเฉินถูกหลิงอวี่สวิ๋นพูดใส่เช่นนี้ต่อหน้าเสี้ยวหยาก็รู้สึกว่าขายหน้าอยู่บ้าง จึงกัดฟันพูดออกมาอย่างใจกว้าง
กินอาหารทะเล ฉันรู้มาว่าด้านนอกมีร้านอาหารทะเลที่ไม่เลวอยู่ร้านหนึ่ง วันนี้ตอนเที่ยงพวกเราไปกินที่นั่นกันเถอะ!” หลิงอวี่สวิ๋นเอ่ยปาก”
“ได้ งั้นฉันช่วยหยาเอ๋อร์ลากกระเป๋าเดินทางขึ้นไปก่อน เธอก็รอพวกเราอยู่ข้างล่างแล้วกัน!” เย่เทียนเฉินเปิดปากพูด
“ไม่ต้องหรอก นายวางไว้หน้าประตูหอพักหญิงก็พอแล้ว จะมีคุณน้าผู้จัดการโดยเฉพาะรับผิดชอบยกขึ้นไปให้ พวกเราไปกินข้าวกันเถอะ!” หลิงอวี่สวิ๋นยิ้มอย่างน่ารัก ดูเหมือนว่าเธอจะเข้าใจนิสัยของเย่เทียนเฉินเป็นอย่างดี จึงกลัวว่าคนคนนี้จะเปลี่ยนใจทีหลัง
“งั้นก็ได้ เดี๋ยวฉันกลับมา พวกเธอรอสักครู่!”
เย่เทียนเฉินรู้สึกกลัดกลุ้มเป็นอย่างมาก การได้เจอหลิงอวี่สวิ๋นที่เป็นเพื่อนในวัยเด็ก เดิมทีก็เป็นเรื่องที่น่ายินดีเป็นอย่างมาก ไหนเลยจะรู้ว่าพูดจากันแค่ไม่กี่ประโยคก็ถูกหลอกกินเสียแล้ว แล้วยังเป็นต่อหน้าเสี้ยวหยาอีก หากเป็นผู้หญิงคนอื่น ต่อให้สวยขนาดไหนเย่เทียนเฉินก็จะไม่ใจกว้างอย่างแน่นอน ขนาดผู้หญิงที่สวยมากอย่างซูเฟยเฟยก็ยังถูกเย่เทียนเฉินเลี้ยงวุ้นเส้นต้มยำ คนๆ นี้ยังมีเรื่องขี้งกอะไรที่ทำไม่ได้อีกบ้าง
แต่ว่าเสี้ยวหยามีความคล้ายคลึงกับผู้หญิงที่เย่เทียนเฉินรักอย่างลึกซึ้งในช่วงยุคสิ้นโลก อี
