กทั้งในช่วงยุคสิ้นโลกผู้หญิงที่เขารักอย่างลึกซึ้งได้ตายไปแล้ว นี่ได้กลายเป็นความเจ็บปวดที่สุดในชีวิตของเขา ดังนั้นเมื่อเสี้ยวหยาปรากฏตัว จึงไม่ใช่ความสัมพันธ์ประเภทวีรบุรุษช่วยสาวงามอะไร แต่เป็นความรักอย่างหนึ่ง เป็นการสะท้อนและการแสดงออกให้เห็นถึงความรักอันเป็นนิรันดร์
ห้านาทีต่อมา เมื่อเย่เทียนเฉินกลับมาที่ถนนใหญ่ของมหาวิทยาลัยแล้ว จึงพบว่าหลิงอวี่สวิ๋นและเสี้ยวหยากำลังพูดคุยกันอย่างออกรส อาจจะเป็นสาเหตุของสาวงามก็เป็นได้ ระหว่างสาวงามมักจะมีความเห็นที่ค่อนข้างตรงกัน เมื่อเห็นเย่ทียนเฉินเดินเข้ามาก็พากันมองมาที่เขา
“ทำไม? ไม่เจอกันห้านาทีก็รู้สึกฉันหล่อขึ้นใช่ไหม?” เย่เทียนเฉินหัวเราะฮี่ๆ แล้วเอ่ยถาม
“พวกเรากำลังคุยกันถึงคนขี้เหนียวคนหนึ่งน่ะ!”หลิงอวี่สวิ๋นแลบลิ้นใส่เย่เทียนเฉินแล้วพูดขึ้น
“ไปเถอะ เลี้ยงอาหารทะเลเธอแล้วคราวหน้าก็อย่าหาว่าฉันขี้งกอีกล่ะ!” เย่เทียนเฉินมองไปยังหลิงอวี่สวิ๋นอย่างจนใจแล้วพูดขึ้น
เย่เทียนเฉินเดินอยู่ด้านซ้ายสุด เสี้ยวหยาอยู่ตรงกลาง หลิงอวี่สวิ๋นเดินทางด้านขวา ในตอนที่สาวงามทั้งสองกำลังพูดคุยกัน ต่างก็หัวเราะออกมาอย่างเบิกบานใจเป็นระยะๆ ส่วนเย่เทียนเฉิน ก็ทำเพียงยืนอยู่ข้างๆ
ไหนเลยจะรู้ว่า เพิ่งจะเดินไปข้างหน้าได้ไม่กี่ก้าว ก็เจอกับนักศึกษาชายสามคนเดินมา คนที่เดินอยู่ตรงกลางสวมสูททั้งตัว นักศึกษาชายอีกสองคนที่ยืนอยู่สองข้างสวมชุดสีขาวทั้งตัว คาดเข็มขัดผ
