๋ยนเถิง ถึงตอนนั้นชีวิตของแกก็ไม่ดีแล้ว!” หลิงอวี่สวิ๋นเปิดปากพูด
“งั้นเหรอ? หลิงอวี่สวิ๋น เธอยังไม่ได้เป็นแฟนของคุณชายใหญ่เซวียนเยวี๋ยนเถิงเลย ไม่ใช่ว่าเธอไม่ตอบรับมาตลอดหรอกเหรอ? หรือว่าเธอยินดีตอบรับเพื่อไอ้หมอนี่?” หลี่อี้พูดด้วยน้ำเสียงแปลกๆ
หลิงอวี่สวิ๋นมองหลี่อี้ แล้วรีบดึงเย่เทียนเฉินไปด้านหนึ่ง พูดเบาๆ ว่า “นายรีบไปเถอะ ฉันจะขวางพวกเขาไว้ให้ หลี่อี้เป็นคนของเซวียนเยวี๋ยนเถิง จะต้องมาหาเรื่องนายแน่ เรื่องที่นายทำร้ายเซวียนเยวี๋ยนอวี่ดังไปทั่วทั้งมหาวิทยาลัยหลงเถิงแล้ว เซวียนเยวี๋ยนเถิงเพื่อที่จะกู้หน้า จะต้องไม่ปล่อยนายไปแน่ รีบไปเถอะ!”
เมื่อเห็นว่าเพื่อนสมัยเด็กคนนี้มีคุณธรรมน้ำใจ เย่เทียนเฉินก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาเบาๆ ส่ายหน้าแล้วเดินไปเบื้องหน้าหลี่อี้ กล่าวว่า “เซวียนเยวี๋ยนเถิงอยู่ที่ไหน?”
“หึ คุณชายใหญ่เซวียนเยวี๋ยนเถิงวันนี้มีธุระ มาไม่ได้ หากว่าแกอยากจะไปคุกเข่าขอโทษกับเขาแล้วล่ะก็ คงจะไม่มีโอกาสแล้ว!” หลี้อี้คิดว่าเย่เทียนเฉินกลัว จึงแค่นเสียงเย็นออกมา แล้วพูดจาโอหังมากยิ่งขึ้น
“อ๋อ งั้นแกก็โทรหาเขาสิ บอกเขาว่าวันนี้น้องชายเขาทำให้มือของฉันสกปรก ให้เขามาเลี้ยงข้าวฉันซะ ก็จะถือว่าเป็นของขวัญชดเชยแทนคำขอโทษแล้ว ส่วนเรื่องคุกเข่าขอร้องน่ะ ฉันจะลองพิจารณยกโทษให้เขาดู!” เย่เทียนเฉินพูดยิ้มๆ
ใครก็คิดไม่ถึงว่า เย่เทียนเฉินจะถึงกับพูดประโยคนี้ออกมา หลิงอวี่สวิ๋นและเสี้ยว
