จนกระทั่งถึงสมัยประถม เย่เทียนเฉินก็ย้ายบ้าน จึงค่อยๆ ขาดการติดต่อกับหลิงอวี่สวิ๋นไป แน่นอนว่าฉายาของทั้งสองคนไม่มีทางลืมได้ ฉายาของเย่เทียนเฉินคือไอ้เย่ฉี่รดที่นอน ส่วนฉายาของหลิงอวี่สวิ๋นคือยัยหลิงขี้มูกโป่ง ตอนเด็กๆทั้งสองมักจะเรียกอีกฝ่ายแบบนี้
“คนนี้คือ…แฟนของนายเหรอ?” หลิงอวี่สวิ๋นมองเสี้ยวหยาที่อยู่ข้างๆ เย่เทียนเฉินแล้วถามขึ้น
“อ๋อ ไม่ ไม่ใช่ ฉันแนะนำให้พวกเธอรู้จักกันสักหน่อยแล้วกัน คนนี้คือเสี้ยวหยา ส่วนเธอชื่อว่าหลิงอวี่สวิ๋น หรือสามารถเรียกได้ว่ายัยหลิงขี้มูกโป่ง…” เย่เทียนเฉินแนะนำด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย
“นายสิไอ้เย่ฉี่รดที่นอน สวัสดี ฉันชื่อหลิงอวี่สวิ๋น ยินดีที่ได้รู้จัก อย่าไปฟังคำพูดมั่วซั่วของไอ้บ้านี่เลย ตั้งแต่เล็กจนโตก็ไว้ใจไม่ได้เลยจริงๆ!” หลิงอวี่สวิ๋นพูดกับเสี้ยวหยายิ้มๆ
“พี่อวี่สวิ๋นสวัสดีค่ะ ต่อไปก็เรียกหนูว่าหยาเอ๋อร์เถอะ!” เสี้ยวหยาเองก็พูดด้วยรอยยิ้ม
