ด้ที่จะทำหน้าเซ็ง จิ้มลงไปที่แขนของเย่เทียนเฉินอย่างแรงแล้วพูดขึ้น
เย่เทียนเฉินหัวเราะจนตัวโก่ง ตอนนี้เขาจำสาวงามตรงหน้าได้แล้วว่าเป็นใคร ผู้หญิงนี่เปลี่ยนไปเร็วจริงๆ เมื่อก่อนเป็นยัยอัปลักษณ์น้ำมูกไหล ตอนนี้กลายเป็นสาวงามคนหนึ่งไปแล้ว มีความแฟชั่นและมีชีวิตชีวาเป็นอย่างมาก แต่ว่านิสัยไม่ได้เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย ยังมีท่าทางของเจ๊ใหญ่อยู่
“นี่ นี่ เธอทำแบบนี้ฉันก็แค่ตอบโต้เองนะ เธอตะโกนเรียกฉายาของฉันตอนเด็ก แล้วไม่ยอมให้ฉันเรียกฉายาของเธอหรอ?” เย่เทียนเฉินรู้สึกอยากหัวเราะ
“ไอ้บ้า นายท่าทางเหลาะแหละแบบนี้ ไม่ได้เปลี่ยนไปจากตอนเด็กๆ เลยสักนิด!” แม้ว่าคำพูดของสาวแฟชั่นจะดูโกรธเคืองอยู่บ้าง แต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้ม เนื่องจากสามารถพบเพื่อนสมัยเด็กอย่างเย่เทียนเฉินที่นี่ได้ เธอจึงมีความสุขมาก
“เธอมีความเปลี่ยนแปลงไปเยอะมากเลยนะ เปลี่ยนไปสวยขึ้นไม่น้อย ตอนนี้คงไม่มีน้ำมูกไหลตลอดเวลาแล้วมั้ง?” เย่เทียนเฉินพูดหยอกล้อแล้วยิ้มออกมา
“ตอนนี้นายยังฉี่รดที่นอนอยู่ไหมล่ะ?” สาวแฟชั่นถามอย่างโกรธเคือง
เย่เทียนเฉินยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน ในตอนที่ไม่คาดคิดก็ยังเจอเพื่อนสมัยเด็กที่นี่ได้ สาวแฟชั่นที่อยู่ตรงหน้านี้มีชื่อว่าหลิงอวี่สวิ๋น สมัยก่อนอยู่ในซอยเดียวกับเขา ทั้งซอยมีแค่เขาสองคนที่เป็นเด็ก เดิมทีทั้งสองบ้านก็มีความสัมพันธ์ที่ไม่เลวต่อกัน ดังนั้นจึงเล่นมาด้วยกันตั้งแต่เล็กจนโต
