ย่เทียนเฉิน โดยเฉพาะอย่างยิ่งดวงตาอันงดงามทั้งสองดวง มองดูแล้วมีเสน่ห์น่าหลงใหลจริงๆ
“เธอ…เธอ…เธอ…” เย่เทียนเฉินขมวดคิ้ว
“นายจำฉันได้แล้วใช่ไหม ฉันรู้ว่านายลืมฉันไม่ลงหรอก!” สาวงามคนนั้นยิ้มอย่างเบิกบานแล้วพูดขึ้น
“จำไม่ได้!” เย่เทียนเฉินยังคงคิดไม่ออก
สาวแฟชั่นอดไม่ได้ที่จะใช้ดวงตาอันงดงามจ้องไปยังเย่เทียนเฉินอย่างดุดัน จากนั้นจึงใช้น้ำเสียงซุกซนพูดขึ้นว่า “นายคิดดูให้ดีๆ ตอนเด็กๆ ที่อาศัยอยู่ในตรอกใหญ่ พวกเราไปเรียนด้วยกันเลิกเรียนด้วยกัน เล่นพ่อแม่ลูกด้วยกันบ่อยๆ…”
เย่เทียนเฉินได้ยินคำพูดของสาวแฟชั่น ก็อดไม่ได้ที่จะไต่ตรองอยู่ในหัว คิดไปถึงความทรงจำสมัยก่อน ในตอนเด็กนี่มันเด็กขนาดไหนกัน? หรือว่าจะเป็นตอนที่เรียนโรงเรียนอนุบาล? เพราะเขาไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับสาวแฟชั่นตรงหน้านี้อยู่เลยโดยสิ้นเชิง ไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร
ทันใดนั้น เย่เทียนเฉินก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ใช้มือขวาจับผมของสาวแฟชั่นขึ้น ทำให้เสี้ยวหยาตกใจและอยากเข้าไปหยุดเขา นี่ไม่ใช่ว่าจะดูอันธพาลไปหน่อยหรอ? ไม่ถูกตบเข้าให้ก็บุญแล้ว ไหนเลยจะรู้ว่าสาวแฟชั่นไม่เหวี่ยงไม่โกรธ แต่กลับทำท่าทาง ‘ดูสิ’ออกมา หากว่าคุณยังจำฉันไม่ได้อีก ฉันก็จะโกรธจริงๆ แล้ว
“ที่แท้ก็เป็นเธอนี่เอง ยัยหลิงขี้มูกโป่ง ฮ่าๆๆๆ!” เย่เทียนเฉินพูด อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา
“ไอ้บ้า พอเจอหน้าฉันก็กล้าเรียกฉายาฉันเลยนะ เดี๋ยวก็จะจิ้มให้ตายซะเลย!” สาวแฟชั่นอดไม่ไ
