่าบ้านของเธอจะจนมากและไม่มีอำนาจอิทธิพลอะไร แต่ว่า เป็นมนุษย์ก็ยังต้องมีความเคารพในตัวเอง ความเคารพในตัวเองของทุกคนย่อมไม่ถูกคนอื่นเหยียบย่ำง่ายๆ
ตอนนี้เองเซวียนเยวี๋ยนอวี่อดไม่ได้ที่จะมองไปยังเสี้ยวหยาปราดหนึ่ง เด็กอายุสิบหกปีคนหนึ่ง ทำท่าทางเหมือนคนใหญ่คนโต มีความยโสโอหังถึงขั้นสุด พูดกับเสี้ยวหยาด้วยรอยยิ้มเย็นชา “ให้เธอทำเรื่องเข้าเรียนให้แกก่อน เธอกล้าหรือเปล่า?”
ส่งอำนาจมาก โอหังมาก แม่เห็นใครอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย คำพูดเหล่านี้กำลังทำลายจิตใจอันเคารพตัวเองที่อยู่ลึกๆ ในใจของคนอื่น ทำลายขีดจำกัดของพวกเขา เหยียบย่ำภาคภูมิใจในตัวเองของพวกเขา
“คุณ…”
“ฉะ ฉันจะจัดการให้คุณก่อนแล้วกันค่ะ นักศึกษาคนนี้เธอรอหน่อยนะ!”
เสี้ยวหยาโกรธจนพูดไม่ออก อีกทั้งเธอก็มีธุระสำคัญที่ต้องไปทำจริงๆ อาจารย์หญิงที่กำลังทำเรื่องเข้าเรียนคนนั้น ตกใจจนทนไม่ไหวแล้ว แน่นอนว่าเธอสามารถล่วงเกินเสี้ยวหยาได้ แต่ไม่กล้าล่วงเกินเซวียนเยวี๋ยนอวี่
บริเวณนั้นมีนักศึกษาอยู่มาก ต่างก็กล้าโมโหแต่ไม่กล้าพูด ในใจรู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก ก็แค่ไอ้เด็กเมื่อวานซืนอายุสิบปีคนหนึ่งเท่านั้น ถึงกับกล้าวางอำนาจขนาดนี้ คำพูดคำจาก็มุทะลุถึงขั้นสุด ไม่เห็นใครอยู่ในสายตา ทำเหมือนว่าใครเจอเขาก็ต้องหลีกทางให้อย่างไรอย่างนั้น
ไม่พอใจก็ส่วนไม่พอใจ แต่กลับไม่มีใครที่กล้าลุกขึ้นมาพูดอะไร ใครก็ไม่กล้าล่วงเกินเซวียนเยวี๋ยนอวี่ โดยเฉพาะหลัง
