ครอื่น แต่เป็นเสี้ยวหยา เสี้ยวหยาที่เจอกับเย่เทียนเฉินเมื่อครู่นี้เพียงพริบตาเดียวก็สามารถทำให้เขาคิดไปถึงผู้หญิงที่ตัวเองรักที่สุดในยุคสิ้นโลกขึ้นมาได้ เสี้ยวหยาและเธอมีหน้าตาละม้ายคล้ายคลึงกันมาก หรือสวรรค์จะต้องการให้โอกาสตนเองอีกครั้ง ให้โอกาสเขาได้ปกป้องทะนุถนอมนางหรือ? นี่ทำให้ในใจของเย่เทียนเฉินเกิดความรู้สึกอยากปกป้องเสี้ยวหยาเอ่อล้นอยู่ในใจ ไม่อนุญาตให้ใครหน้าไหนก็ตามมาหยามเธอ
“ไอ้ลูกเต่า แกรนหาที่ตายหรือไง?” ชายฉกรรจ์คนหนึ่งมองเย่เทียนเฉินอย่างโหดเหี้ยมแล้วพูดขึ้น
“มีอะไรต้องพูดมากอีก อัดมันให้เจียนตายแล้วค่อยว่ากัน แต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยมีใครกล้าด่าฉันเซวียนเยวี๋ยนอวี่คนนี้มาก่อน!” เซวียนเยวี๋ยนอวี่มองเย่เทียนเฉินอย่างดุดันแล้วพูดขึ้น
จินตนาการได้เลยว่า คำพูดประโยคนี้ออกมาจากปากของเด็กเมื่อวานซืนอายุสิบหกปีคนหนึ่ง ล้วนทำให้ผู้คนอยากจะเข้าไปอัดเขาแรงๆ สักยก อยากเข้าไปสั่งสอนเขาอย่างโหดเหี้ยมแทนพ่อแม่ของเขา ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนที่ตลอดมาก็สนใจแต่หลักการไม่สนใจตัวคนอย่างเย่เทียนเฉินเลย
เมื่อเห็นว่าเย่เทียนเฉินไม่พูดไม่จา ทำเพียงเดินเข้ามาหาตนเอง เซวียนเยวี๋ยนอวี่ก็โกรธจนสองตาแดงก่ำ ตั้งแต่เล็กจนโตเขาก็เป็นเหมือนดอกไม้ในเรือนกระจก แต่ไหนแต่ไรไม่เคยถูกคนดูหมิ่นขนาดนี้มาก่อน เมื่อก่อนใครเห็นเขาแล้วไม่เคารพนอบน้อมบ้าง? ต่อให้เป็นคนไม่รู้จักก็ไม่มีใครกล้าพูดอะไรไม่เข้าหู ได้แต่เงยหน้
