ยหาดลายดอกไม้ ที่เท้าก็สวมรองเท้าแตะคู่หนึ่ง ยืนอยู่ตรงประตูรั้วของมหาวิทยาลัยหลงเถิง หาวออกมาครั้งหนึ่ง คนที่มาลงทะเบียนเยอะเหมือนกับน้ำทะเล นักศึกษามหาวิทยาลัยปีที่หนึ่งเปิดเรียน โดยเฉพาะมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงอันดับหนึ่งอย่างมหาวิทยาลัยหลงเถิง เป็นสถานที่ในฝันของเหล่านักศึกษา เมื่อมองดูนักเรียนใหม่ที่เดินผ่านไปผ่านมาแต่ละคนล้วนยิ้มอย่างภาคภูมิใจและมีความสุข
“นักศึกษาปีหนึ่งที่มาลงทะเบียนเชิญทางด้านนี้ ส่วนนักศึกษาคนอื่นๆ ไปรายงานตัวอีกด้านหนึ่ง!” อาจารย์อ้วนท้วนคนหนึ่งถือโทรโข่งพูดเสียงดัง
เย่เทียนเฉินมองไปทางซ้ายมือ ทั้งซ้ายและขวาของสถานที่นั้นมีแผ่นป้ายอันใหญ่อยู่ ด้านบนเขียนด้วยตัวอักษรสีแดงว่า ‘สถานที่ลงทะเบียนของนักศึกษาปีหนึ่ง’
ทั้งซ้ายทั้งขวาของสถานที่นั้นมีแถวยาวดั่งมังกร เย่เทียนเฉินมองแล้วจึงเดินไปยังท้ายแถว ไหนเลยจะรู้ว่าเพิ่งจะออกเดินก็ได้ยินเสียงร้องของผู้หญิงจากด้านหลัง เย่เทียนเฉินหันไปมอง พบผู้หญิงคนหนึ่งลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ เธอกำลังล้มลงไปบนพื้น อาจเป็นเพราะเธอผอมแห้งจนเกินไป พอมาลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ขนาดนี้จึงกินแรงไปไม่น้อย ทำให้จุดศูนย์ถ่วงไม่มั่นคง
สายตาเฉียบแหลมการกระทำว่องไว เย่เทียนเฉินใช้มือขวาประคองผู้หญิงคนนั้นเอาไว้ ส่วนมือขวาก็รับกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ของเธอ
“อา ขะ ขอบคุณนายมาก!” ผู้หญิงคนนั้นอดไม่ได้ที่จะรู้สึกอับอาย ใบหน้าเล็กๆ แดงระเรื่อ มองไ
