กหนึ่งที่เย่เทียนเฉินจดจำไว้ไม่ลืมเลือน ต่อให้มาเกิดใหม่ที่โลกแห่งนี้เขาก็ไม่มีทางลืมว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งที่ชื่อว่าหยาเอ๋อร์ ไม่เคยทอดทิ้งไม่เคยยอมแพ้ต่อเขา สาบานว่าจะติดตามเขาไปจนตาย ในช่วงเวลาที่เขาอ่อนแอที่สุดก็ช่วยเหลือเขา ในช่วงเวลาที่เขาแข็งแกร่งก็ยังคงอรอยู่ข้างกายเขา
จนมาถึงการต่อสู้ครั้งหนึ่งกับผู้แข็งแกร่ง สู้กันจนบ้าคลั่ง สู้กันจนสั่นสะเทือน จนกระทั่งเย่เทียนเฉินกลับไป หยาเอ๋อร์ก็ได้ตายไปแล้ว ถูกฝังอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง คืนนั้นเย่เทียนเฉินแผดเสียงคำรามลั่นฟ้า โกรธแค้นจนแทบคลั่ง โศกเศร้าจนร่ำร้องต่อสวรรค์ หลั่งเลือดไกลนับหมื่นลี้ ระเบิดฆ่าสัตว์ประหลาดที่แข็งแกร่งซึ่งล่วงล้ำเข้ามาในอาณาเขตของเผ่าพันธุ์มนุษย์กลางอากาศจนสิ้น ใช้เลือดสดๆ เซ่นไหว้ให้เหยาเอ๋อร์
“หลีกทางๆ ทุกคนหลีกทางให้ฉันซะ…”
ตอนนี้เอง ชายฉกรรจ์สองคนที่สวมเสื้อกล้ามสีดำ บนสองมือซ้ายขวามีรอยสักน่าเกรงขามอยู่ กำลังผลักกลุ่มคนรอบๆ ออก ราวกับมีคนใหญ่คนโตมาอย่างไรอย่างนั้น
หลายคนถูกชายฉกรรจ์ที่น่ากลัวสองคนนี้ผลักออก เย่เทียนเฉินเองก็ได้สติกลับมา มองไปยังทางของสองคนนี้ เห็นว่าเบื้องหน้าโต๊ะลงทะเบียนนักศึกษาปีหนึ่งที่เสี้ยวเหยาได้ไปต่อแถวนั้น ใกล้จะได้ลงทะเบียนแล้ว นี่ทำให้เย่เทียนเฉินวางใจไปไม่น้อย เธอเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง ลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ขนาดนั้น ไม่สะดวกเลยจริงๆ ไม่ว่าจะอย่างไร สำหรับผู้หญิงที่มีความคล้ายคล
