้เป็นห้องที่ใหญ่มากๆ ดูเหมือนห้องสำนักงานที่ใหญ่มากห้องหนึ่ง ทางด้านขวามือมีห้องพักอยู่ห้องหนึ่ง ทั้งสองด้านมีต้นบอนไซอยู่ ด้านซ้ายมือมีโต๊ะทำงานตัวใหญ่ตัวหนึ่ง ทั้งสองด้านของโต๊ะมีโซฟาวางอยู่ เบื้องหน้าของโต๊ะทำงานมีชายชราคนหนึ่งนั่งอยู่ แม้ว่าเส้นผมจะไม่มีสีขาวเลยแม้แต่เส้นเดียว แต่เย่เทียนเฉินรู้ว่านี่คือผู้อาวุโสคน ในตอนที่เขาเบื่อๆ ก็ดูทีวีและเคยเห็นคนคนนี้
บริเวณโซฟาด้านข้างมีหยางอี้นั่งอยู่ เขากำลังสนทนากับผู้อาวุโส เมื่อเห็นเฮยเมี่ยน ชางหลางและเย่เทียนเฉินเดินเข้ามา ผู้อาวุโสก็ยิ้มมองเย่เทียนเฉิน ส่วนหยางอี้ก็หยุดพูด
“รายงานท่านผู้นำ เย่เทียนเฉินมาถึงแล้วครับ!” เฮยเมี่ยนเดินไปเบื้องหน้าผู้อาวุโส ทำวันทยาหัตถ์ด้วยความเคารพครั้งหนึ่งแล้วกล่าวขึ้น
“อืม!”
ผู้อาวุโสพยักหน้า เฮยเมี่ยนยืนอยู่ด้านข้าง ส่วนชางหลางก็ไปยืนอยู่ข้างหนึ่งโดยไม่พูดอะไร มีเพียงเย่เทียนเฉินที่ไม่รู้จะพูดอะไรดี เพราะผู้อาวุโสกำลังมองสำรวจเขาอยู่ ใบหน้าประดับไปด้วยรอยยิ้มเมตตา หยางอี้ที่อยู่ข้างๆ เองก็ไม่พูดอะไร
เย่เทียนเฉินถูกผู้อาวุโสมองจนรู้สึกอึดอัดอยู่บ้าง ผู้อาวุโสตรงหน้านี้เขาเคยเห็นมาก่อน เมื่อก่อนเคยเห็นในทีวี เป็นผู้อาวุโสที่ดีงามคนหนึ่ง เป็นผู้อาวุโสที่ทำเพื่อชาติเพื่อประชาชน อุทิศตนเพื่อความรุ่งเรืองของประเทศชาติและสันติสุขของประชาชน อดทนต่อความลำบากและเสียงวิพากษ์วิจารณ์ ในใจของเย่เทียนเฉินก็รู้ส
