ึกเคารพเป็นอย่างมาก คนชราเช่นนี้ถึงควรค่าต่อการเคารพของผู้อื่น
“นั่นห็คือหลานของเย่หย่วนซาน เย่เทียนเฉิน?” ผู้อาวุโสเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม
“ใช่แล้วครับผู้อาวุโส คุณรู้จักผม นับเป็นเกียรติของผมแล้ว ยินดีที่ได้พบครับ!” เย่เทียนเฉินเดินไปข้างหน้ายิ้มๆ แล้วจับมือกับผู้อาวุโส ทำเอาเฮยเมี่ยนกับชางหลางมองจนปากอ้าตาค้าง
“เย่เทียนเฉิน ไอ้หนูแกทำอะไร ออกห่างจากท่านผู้นำซะ!” เฮยเมี่ยนดุเสียงดัง
“นี่ เฮยเมี่ยน ฉันกับท่านผู้อาวุโสกำลังคุยเล่นกันอยู่ นายจะสอดปากทำไม? ไปยืนข้างๆ โน้น!” เย่เทียนเฉินมองเฮยเมี่ยนปราดหนึ่งแล้วพูดออกมาอย่างไม่พอใจ
เมื่อพูดจบก็ไม่รอให้เฮยเมี่ยนระบายความโกรธออกมา เย่เทียนเฉินจับมือผู้อาวุโสยิ้มๆ แล้วพูดต่อไปว่า “ผู้อาวุโสครับ ไอ้ดำนี่น่าเกลียดอยู่บ้าง แต่ฝีมือก็ไม่เลวเลย คุณก็อย่าไปตำหนิที่เขาไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยครับ ผมขอโทษแทนเขาด้วย!”
เฮยเมี่ยนแทบจะถูกคำพูดประโยคนี้ของเย่เทียนเฉินทำให้โกรธจนตาย ตนเองทำอะไรผิด? ถึงต้องให้ไอ้หมอนี่ขอโทษท่านผู้นำแทนตนเอง? แล้วยังพูดราวกับว่าเฮยเมี่ยนทำความอะไรผิดจริงๆ
“ฮ่าๆ ฉันว่าเด็กอย่างนายน่าสนใจมากจริงๆ ไม่เลว ไม่เลว!” ผู้อาวุโสพูดยิ้มๆ
“ใช่ครับ ใครเห็นใครก็รัก ดอกไม้เห็นก็เบ่งบาน รถเห็นก็ยางแบน ผีหน้าดำเห็นก็ต่อย…” เย่เทียนเฉินหัวเราะฮี่ๆ ในตอนที่พูดประโยคสุดท้ายยังไม่ลืมหันไปมองเฮยเมี่ยน
“แก ไอ้หนู แกปล่อยมือท่านผู้นำเดี๋ยวนี้…” เ
