ฮยเมี่ยนโกรธจนทนไม่ไหว ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี ต่อหน้าท่านผู้นำ เขาเองก็ไม่กล้าลงมือสั่งสอนเย่เทียนเฉิน ทำได้เพียงตะโกนเท่านั้น
“นี่นายพูดผิดแล้ว ท่านผู้นำกับฉันพบกันครั้งแรกก็รู้สึกเหมือนญาติมิตร จิตใจสื่อถึง เป็นเขาที่จับมือฉันไม่ยอมปล่อย…” เย่เทียนเฉินหัวเราะฮี่ๆ แล้วพูดขึ้น
ท่านผู้นำ ใช่แล้ว คนที่เฮยเมี่ยนและชางหลางพาเย่เทียนเฉินมาพบเป็นผู้นำระดับหนึ่ง แม้ว่าปากของเย่เทียนเฉินจะพูดจาหยอกล้อ แต่ก็ไม่กล้าไม่เคารพท่านผู้นำเลยแม้แต่น้อย ไม่ใช่ว่ากลัวอะไร แต่เป็นเพราะรู้สึกเคารพ เป็นความเคารพที่มาจากส่วนลึกในใจ นี่เป็นผู้อาวุโสที่ทำเพื่อชาติเพื่อประชาชนคนหนึ่ง มีเมตตามีมิตรภาพ แต่ก็ไม่สูญเสียบรรยากาศดั่งราชา มีอำนาจที่ไม่เปิดเผยออกมา กระทั่งเย่เทียนเฉินก็รู้สึกสั่นสะท้าน
