สงสัยเลย
สิ่งที่ทำให้ลั่วเฉิงกวงคิดไม่ถึงอย่างเด็ดขาดก็คือ ตนเองยิงปืนออกไปแล้ว เย่เทียนเฉินถึงกับไม่หลบไม่ซ่อน แล้วยังมองตนเองนิ่งๆ ยื่นมือขวาออกมาข้างหน้า ใช้นิ้วชี้กับนิ้วกลางคีบลูกปืนที่ลั่วเฉิงกวงยิ่งออกไปเอาไว้ ทำให้เขาตกใจจนก้นกระแทกพื้น
ใช้มือจับลูกปืน เป็นเรื่องที่เหนือจินตนาการโดยสิ้นเชิง เหมือนหนังเสียยิ่งกว่าพล็อตเรื่องในหนังเหล่านั้นอีก หากไม่ใช่ว่าเขาเห็นกับตาคงไม่มีวันเชื่ออย่างเด็ดขาด บนโลกนี้ยังมีคนที่ใช้มือหยุดลูกกระสุนปืนได้อีกหรือ?
ความจริงแล้วในพริบตาที่ลั่วเฉิงกวงเพิ่งจะควักอาวุธออกมา เย่เทียนเฉินได้กางโล่พลังพิเศษแล้ว กางออกมาในสภาพไร้ลักษณ์ กระทั่งลูกปืนก็ไม่อาจลอดผ่านมาได้ ตอนที่ลูกกระสุนปืนเข้าปะทะกับโล่พลังพิเศษ ก็ใช้นิ้วกลางกับนิ้วชี้หนีบเอาไว้
“คนตระกูลลั่วอย่างแกจะตาสว่างสักหน่อยไม่ได้รึไง?” เย่เทียนเฉินเอ่ยถามยิ้มๆ
“แก…ปีศาจ…แกเป็นปีศาจ…”
ลั่วเฉิงกวงตกใจจนร้องออกมาเสียงดัง หันไปคิดจะวิ่งออกไปจากห้อง เย่เทียนเฉินย่อมไม่ปล่อยให้เขามีโอกาสนี้แน่นอน จะถอนวัชพืชก็ต้องถอนให้ถึงราก คนตระกูลลั่วไม่มีดีสักคนเดียว สู้ฆ่าให้หมดเลยจะดีกว่า มีอะไรต้องลังเล
แกร๊ง!
นิ้วชี้และนิ้วกลางของมือขวาเย่เทียนเฉินคลายออก กระสุนปืนที่ถูกคีบอยู่ระหว่างนิ้วทั้งสองพุ่งออกไปในพริบตา เร็วกว่าลูกกระสุนที่ถูกยิงออกมาหลายเท่า นี่เป็นเพราะในตอนที่เย่เทียนเฉินดีดลูกปืนออกไป ได้ใช้พลังพิ
