ยงอันเบา กลัวว่าเจ้าหมอนี่จะทำเป็นเล่น ลงมืออัดตำรวจหน่วยรบพิเศษหลายร้อยคนนี้จนหมอบเข้าจริงๆ ถ้าเป็นแบบนั้นก็จะยิ่งเป็นเรื่องใหญ่ ไม่มีทางเก็บกวาดได้แล้ว
“เห้อ งั้นพวกเราก็รอถูกจับเถอะ!” เย่เทียนเฉินถอนใจครั้งหนึ่งแล้วพูดออกมา
“ท่านหยางจะคิดวิธีได้แน่นอน ขอแค่ไอ้หนูอย่างนายเพลาๆ ลงบ้าง” ชางหลางกล่าวเสียงเข้ม
ในตอนนี้เอง หลูเซิ่งต๋าเดินออกมาท่ามกลางกลุ่มคน เย่เทียนเฉินพูดยิ้มๆ “ที่แท้ก็ท่านผู้อำนวยการหลูนี่เอง กองกำลังยิ่งใหญ่ดีจริงๆ มาจับผมเหรอ?”
“นี่…สะ สหายเย่ ผมเองก็ทำตามคำสั่ง คุณก็อย่าทำให้ผมลำบากใจเลย พี่ชางหลาง ท่านผู้บัญชาการเฉินส่งหมายจับมาด้วยตัวเอง เชิญพวกคุณสองคนไปกับผมหน่อยนะครับ!” หลูเซิ่งต๋าพูดอย่างเกรงอกเกรงใจ แล้วยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน
ตั้งแต่เรื่องที่เป้ยเฟิงเซวียนในครั้งนั้น หลังจากที่หลูเซิ่งต๋าเห็นกับตาว่าเย่เทียนเฉินอัดฉินเหิงและฉินเทาหยวนสองพ่อลูก เขาก็เข้าใจอย่างลึกซึ้ง อาศัยเขาคงไม่มีทางไปหาเรื่องกับเย่เทียนเฉินได้ เย่เทียนเฉินไม่สร้างปัญหาให้เขาก็ไม่เลวแล้ว จึง ทำหน้าที่เป็นผู้อำนวยการกรมรักษาความมั่นคงสาธารณะของเมืองหลวงไปอย่างซื่อสัตย์ คนที่กล้าหาเรื่องแม้กระทั่งตระกูลฉิน เขาหลูเซิ่งต๋าจะกล้าหาเรื่องได้อย่างไร ความสูงส่งของเย่เทียนเฉิน ค่อยๆ ไปถึงระดับที่เขาแตะต้องไม่ได้แล้ว
