“วางใจเถอะ ฆ่าสุนัขแก่ตัวนี้ ฉันจะไม่ทำให้มือตัวเองสกปรก!” กิ่งไม้เล็กๆ ในมือขวาของเย่เทียนเฉินค้ำอยู่ที่หลอดลมของลั่วซงเฉิง ขอเพียงเขาออกแรงที่มือขวา ก็จะแทงทะลุไปอย่างง่ายดาย
ชางหลางสูดหายใจเย็นยะเยือก แผ่นหลังมีเหงื่อเย็นซึมออกมา ในฐานะที่เป็นหนึ่งในสามราชันนักรบแห่งประเทศจีน ว่ากันตามเหตุผลแล้ว ชางหลางเห็นโลกมามากมาย มีเหตุการณ์น้อยมากที่จะทำให้เขาสั่นสะท้านแบบนี้ เย่เทียนเฉินคนนี้โหดเหี้ยมจริงๆ ฆ่าคนตระกูลลั่วเหมือนกับฆ่าหมูฆ่าหมา ไม่สนใจอำนาจใดๆ ของตระกูลลั่วเลยแม้แต่น้อย
กูตู๋อ๋างเอ็งก็ถูกภาพตรงหน้าทำให้ตกใจ บริเวณใจกลางกลางของบ้านตระกูลลั่วมีทหารหลายสิบคนนอนร้องโอดโอยอย่างอนาถ บนพื้นยังมีปืนตกกระจายไปทั่ว เพียงแต่น่าเสียดายที่กระสุนปืนในปืนเหล่านี้ถูกยิงออกไปหมดแล้ว ศพของลั่วฉีและลั่วกวงฮุยก็อยู่ทางด้านหนึ่ง ดวงตาทั้งสองเบิกกว้าง ตายตาไม่หลับ ดูเหมือนจะอย่างไรก็คิดไม่ถึงว่า บนโลกใบนี้จะยังมีคนกล้าฆ่าพวกเขา ทั้งยังฆ่าอย่างง่ายดายเหมือนกับเหยียบมดให้ตายตัวหนึ่ง
“เย่เทียนเฉิน หยุดมือ นายต้องรู้ตัวว่านายกำลังทำอะไรอยู่!” ชางหลางมองเย่เทียนเฉิน พูดอย่างเคร่งเครียด
“เห้อ ฉันบอกแล้วว่าอย่าเข้ามา นายก็ไม่ฟัง ตอนนี้ถ้านายมองฉันฆ่า ลั่วซงเฉิงไปต่อหน้า เรื่องนี้นายก็คงจะหนีความผิดไม่พ้น ฉันเย่เทียนเฉิน ตลอดมาก็ทำคนเดียวรับคนเดียว ไม่อยากให้เกี่ยวพันไปถึงคนอื่น!” เย่เทียนเฉินมองชางหลา
