ง ส่ายหัวพลางกล่าว
“ปล่อยลั่วซงเฉิงซะ อย่าทำให้กลายเป็นความผิดใหญ่!” ชางหลางพูดเตือนเย่เทียนเฉิน
“แบบนั้นไม่ได้หรอก ลูกสุนัขสองตัวตัวก็ตายไปแล้ว พ่อสุนัขก็เอาไว้ไม่ได้!”
“นาย นายต้องรู้ว่านี่ไม่เหมือนกัน…” ชางหลางมองเย่เทียนเฉินแล้วพูดอย่างร้อนรน
“ในสายตาของฉันไม่มีอะไรไม่เหมือนกัน ลูกสุนัขพ่อสุนัขฆ่าไปด้วยกันเลย!”
ในตอนนี้ กูตู๋อ๋างที่ยืนอยู่ข้างหนึ่งไม่ได้พูดอะไรเลยตั้งแต่ต้นจนกระทั่งตอนนี้ สถานการณ์เช่นในปัจจุบันนี้ เขาเองก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี พูดตามเหตุผลแล้ว เขามีฐานะเป็นรองผู้บัญชาการกรมความมั่นคงสาธารณะ เห็นเย่เทียนเฉินลงมือฆ่าคนอย่างโหดเหี้ยม ก็ควรจะลงมือหยุดยั้งถึงจะถูก แต่ตอนนี้ไอสังหารของเย่เทียนเฉินรุนแรงมาก รุนแรงจนกูตู๋อ๋างไม่กล้าลงมือง่ายๆ
“รองผู้บัญชาการกูตู๋ ช่วย ช่วยด้วย…” ลั่วซงเฉิงรู้สึกได้ถึงความหวาดกลัว รู้สึกได้ถึงไอสังหารบนร่างกายของเย่เทียนเฉิน คนๆ นี้ไม่ได้ล้อเล่น แต่กล้าฆ่าเขาจริงๆ
“ไอ้สุนัขแก่ อย่าเห่าสิ รองผู้บัญชาการกูตู๋ช่วยแกไม่ได้หรอก เขาพังประตูบ้านของฉัน ฉันยังไม่ได้ให้เขาชดใช้เลย ตอนนี้ถ้าเขาออกหน้าช่วยเหลือแก่ แบบนั้นไม่ใช่ว่าล่วงเกินฉันเย่เทียนเฉินรึไง?” เย่เทียนเฉินมองไปยังกูตู๋อ๋างด้วยรอยยิ้มเย็นชาแล้วพูดขึ้น
ท้าทาย เย่เทียนเฉินพูดคำนี้ก็คือกำลังท้าทายกูตู๋อ๋าง ว่ากันตามจริง เย่เทียนเฉินไม่พอใจกูตู๋อ๋างอยู่บ้าง คนคนนี้หยิ่งยโสเกินไป แล้วยังผ
