ิดที่ถีบประตูคฤหาสน์ตระกูลเย่ของตนจนพัง จำเป็นต้องให้เขาชดใช้
“แก…เย่เทียนเฉิน ฉันให้โอกาสแกปล่อยนายพลลั่วไป ไม่งั้น…” กูตู๋อ๋าง ถูกประโยคนี้ของเย่เทียนเฉินทำให้โกรธ มองไปยังเย่เทียนเฉินด้วยสายตาโหดเหี้ยมแล้วพูดขึ้น
“ไม่งั้นจะเป็นยังไง? ฆ่าฉันเหรอ? ฉันว่านายไม่มีความสามารถแบบนั้นหรอก!” เย่เทียนเฉินพูดพลางยิ้มเย็น
“แก ดี แกปล่อยนายพลลั่วไป แล้วแกกับฉันมาสู้กันตัวต่อตัวเป็นไง?”
กูตู๋อ๋างกำหมัดแน่น นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาโดนคนอื่นดูถูก ครั้งที่แล้วที่จับเย่เทียนเฉินไม่ได้ ส่วนสำคัญเป็นเพราะการมาถึงของชางหลาง ไม่ใช่เพราะกูตู๋อ๋างกลัวชางหลาง แต่ชางหลางเป็นเหมือนตัวแทนของท่านหยางอี้ เขากูตู๋อ๋างย่อมไม่อาจมีปัญหากับหยางอี้ได้ มิฉะนั้นด้วยความสามารถของตนเอง ก็นับว่ามีมากกว่าเย่เทียนเฉินแล้ว ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาโดยเด็ดขาด
“นี่ไม่เรียกว่าสู้กันตัวต่อตัว ควรจะพูดว่าฉันอัดนาย!” เย่เทียนเฉินพูดยิ้มๆ
“หากแกรนหาที่ตาย ฉันก็จะทำให้แกสมปรารถนา!” กูตู๋อ๋างกัดฟันแน่น ทนไม่ได้ที่จะอัดเย่เทียนเฉินสุดแรงจนลงไปกองกับพื้น
“เอาสิ แต่ว่าก่อนหน้านั้น…”
“อย่า!”
ฉึก!
คำพูดของเย่เทียนเฉินยังไม่ทันจบก็ออกแรงที่มือขวา กิ่งไม้ในมือแทงทะลุไปไหนลำคอของลั่วงซงเฉิง ลั่วซงเฉิงสองตาเบิกกว้าง รู้สึกว่าตนเองหายใจไม่ได้ เลือดสดๆไหลออกมาตามกิ่งไม้ มือทั้งสองของเขากุมอยู่ที่หลอดลมของตน ส่งเสียงออกมาครั้งหนึ่งแล้วล้มลงไปบนพื
