ย่างมาก ตอนนี้เมื่อได้ยินเสียงของเย่เทียนเฉิน ตกใจจนก้นกระแทกลงบนโซฟา
“มะ มะ ไม่ดีแล้ว เย่เทียนเฉิน มะ มาแล้ว…” ลั่วกวงฮุยตกใจจนพูดติดอ่าง
“ไม่ เป็นไปไม่ได้ ไอ้ลูกเต่านั่นทำความผิดร้ายแรงขนาดนี้ แล้วจะยังกล้าปรากฏตัวได้ยังไง ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วเหรอ?” ลั่วฉีเองก็พูดอย่างตกใจ
สีหน้าของลั่วซงเฉิงไม่น่าดูเป็นอย่างมาก ในใจของเขามีลางสังหรณ์ที่ไม่ดี เป็นเย่เทียนเฉินมาจริงๆ เย่เทียนเฉินมาฆ่าพวกเขาสามพ่อลูกแล้ว นี่มันคือปีศาจ เป็นอะไรที่ไม่สามารถคาดเดาได้จากเหตุผลปกติ เป็นเทพแห่งความตายที่ไม่สามารถใช้กฎหมายและอำนาจไปบังคับควบคุมได้ เป็นคนที่ทำตามหลักการโดยไม่สนใจตัวคน
“พวกแกจะตกใจอะไรกัน เป็นไอ้เลวเย่เทียนเฉินนั้นไปไม่ได้หรอก ต่อให้เป็นมัน ฉันก็จะดูซิว่ามันจะทำอะไรได้ ฉันจะคอยดู ว่ามันจะกล้าฆ่าฉันจริงๆ หรือเปล่า!” เสียงของลั่วซงเฉิงไม่เบานัก
ความจริงแล้วในใจของลั่วซงเฉิงก็สั่นไหวเป็นอย่างมาก เขาในตอนนี้คิดไม่ตกว่า เย่เทียนเฉิน คนนี้เป็นเทพแห่งความตายหรือเป็นปีศาจกันแน่ เพิ่งจะก่อความผิดใหญ่หลวงไป แล้วยังเป็นตระกูลฉินซึ่งเป็นตระกูลชั้นหนึ่งของเมืองหลวง ไม่ยอมหลบอยู่ใต้หยางอี้ดีๆ ยังถึงกับกล้าปรากฏตัวออกมา แล้วยังกล้ามาก่อเรื่องที่ตระกูลลั่วของเขาอีก ไม่กลัวตายเลยหรือไง?
นอกจากนี้ในสายตาของลั่วซงเฉิง ต่อให้เย่เทียนเฉินมาแล้วเป็นอย่างไร หรือเขาจะยังกล้าฆ่าตนเองสามพ่อลูกจริงๆ? กล่าวตามจริง
