ลั่วซงเฉิงไม่เชื่อ เขาไม่เชื่อว่าเย่เทียนเฉินจะมีความกล้าหาญเด็ดเดี่ยวขนาดนี้ ต่อให้เป็นตอนที่เขาบุกตระกูลฉิน ก็กล้าฆ่าแค่ฉินเหิงและอัดฉินเทาหยวนอย่างแรงเท่านั้น ส่วนฉินอี้เขาไม่กล้าลงมือ คิดๆ ดูแล้วคนที่ซวยที่สุดก็คือฉินอี้ ถึงกับถูกเย่เทียนเฉินทำให้โกรธจนโรคหัวใจกำเริบตาย คราวซวยมาถึงตัวจริงๆ
“ลั่วซงเฉิง ลั่วกวงฮุย ลั่วฉี สุนัขสามตัวอย่างพวกแกยังไม่ออกมาอีก? ถ้ารอให้ฉันเข้าไป คงไม่ทำให้พวกแกตายสบายขนาดนั้นแล้ว!” เย่เทียนเฉินหาวครั้งหนึ่ง จุดบุหรี่ขึ้นสูบมวนหนึ่ง จากนั้นจึงตะโกนต่อไป
ทั่วทั้งบ้านตระกูลลั่ว ถูกเขตแดนปิดกั้นของเย่เทียนเฉินคลุมไว้หมดแล้ว ด้วยเหตุนี้กูตู๋อ๋างและชางหลางที่อยู่ด้านนอกจึงรู้สึกแปลกใจมาก เพราะหากพูดตามเหตุผลแล้ว เย่เทียนเฉินบุกเข้าไปในตระกูลลั่ว จะต้องมีเสียงต่อสู้ ต้องมีเสียงปืนถึงจะถูก ตอนนี้พวกเขาอยู่ด้านนอกราวๆ สิบนาทีแล้ว ถึงกับไม่ได้ยินเสียงจากด้านในของบ้านตระกูลลั่วแม้แต่น้อย นี่ทำให้รู้สึกสงสัยมากจริงๆ
“ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” ชางหลางอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว
“ฮ่าๆ ดูท่าเย่เทียนเฉินจะโง่จริงๆ ลูกน้องคนสนิทของลั่วซงเฉิงพวกนั้น ในมือของทุกคนล้วนมีอาวุธอยู่ เขาเข้าไปแบบนี้จะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย นายไม่ต้องคิดหรอก เขาฆ่าหลานทั้งสองของตระกูลลั่ว ลั่วซงเฉิงจะปล่อยเขาไปหรือไง? เย่เทียนเฉินต้องตายแน่นอน!”กูตู๋อ๋างพูดพลางยิ้มเย็นชา
ชางหลางมองกูตู๋อ๋าง ไ
