ม่ได้พูดอะไรออกไป แต่ยืนขึ้นมา วิ่งไปทางบ้านตระกูลรั่วอย่างรวดเร็ว เขาไม่ได้กังวลว่าเย่เทียนเฉินจะตาย เพราะความสามารถของคนๆ นี้กระทั่งเขาก็ยังมองไม่ออก สิ่งที่เขากังวลที่สุดก็คือเย่เทียนเฉินจะเปิดฉากฆ่าครั้งใหญ่จริงๆ จะฆ่าล้างตระกูลลั่ว เช่นนั้นก็จะครึกโครมขึ้นมาจริงๆแล้ว
เมื่อเห็นชางหลางวิ่งไปยังบ้านตระกูลลั่วด้วยความเร็ว กูตู๋อ๋างก็ชะงักไปครู่หนึ่งแล้วรีบตามไป เขาอยากจะเอาชนะชางหลาง แล้วอยากจะสั่งสอนเย่เทียนเฉินสักหน่อย จะยอมล้าหลังได้อย่างไร
ในตอนนี้ ลั่วซงเฉิง ลั่วกวงฮุยและลั่วฉี สามพ่อลูกเดินออกมาจากห้องโถงของคฤหาสน์ มาถึงบริเวณส่วนกลางของบ้านตระกูลลั่ว เห็นเย่เทียนเฉินนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวหนึ่ง สูบบุหรี่อย่างสบายใจ ฮัมเพลงเป็นระยะ สบายอกสบายใจเป็นอย่างมาก ไม่เหมือนกับว่าจะมาฆ่าคนเลยสักนิด รอบด้านเต็มไปด้วยทหารที่นอนร้องโอดโอยอยู่บนพื้น สามพ่อลูกมองจนปากอ้าตาค้าง
“เย่เทียนเฉิน แกก็มาก่อเรื่องที่ตระกูลลั่วของฉัน ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วใช่ไหม?” ลั่วซงเฉิงมองเย่เทียนเฉิน พูดอย่างโหดเหี้ยม
“คนที่จะตายคือพวกแกไม่ใช่ฉัน!” เย่เทียนเฉินพูด มองไปยังลั่วซงเฉิงอย่างเย็นชา
“แก…แกไม่คิดว่าตัวเองจะโอหังเกินไปหน่อยเหรอ เรื่องตระกูลฉินยังไม่ทันแก้ไข ก็กล้ามาก่อนเรื่องที่ตระกูลลั่วของฉัน แกคิดว่าไม่มีใครก็ทำอะไรแกจริงๆ งั้นหรือ?”
“ความจริงฉันคิดว่าตัวเองไม่ได้โอหังเลยสักนิด กลับออกจากถ่อมตัวด้วย
