ตู้ม!
เพียงครั้งเดียว เย่เทียนเฉินเพียงใช้ขาถีบลั่วกวงฮุยจนกระเด็น กระดูกหน้าอกทั้งหมดหักอย่างรุนแรง กระทั่งหัวใจก็ถูกถีบจนแหลก ล้มลงบนผืน โอกาสที่จะกรีดร้องออกมาก็ไม่มี ดับลมหายใจไปแล้ว
“แก แก…” ลั่วซงเฉิงโกรธจนพูดอะไรไม่ออกแม้แต่ประโยคเดียว ฉากนี้กะทันหันเกินไป ลูกชายของตนทั้งสองตายไปต่อหน้าต่อตาเขาแบบนี้ ทำร้ายจิตใจของเขามากเกินไปจริงๆ
หลังจากที่เย่เทียนเฉินฆ่าลั่วฉีและลัวกวงฮุย ก็เดินไปยังลั่วซงเฉิง ใบหน้าประดับไปด้วยรอยยิ้มไม่เป็นพิษเป็นภัย พูดขึ้นมาว่า
“รู้ไหมว่าทำไมถึงเหลือชีวิตสุนัขของแก? เพราะฉันต้องการให้แกได้เห็นว่าถ่าเลี้ยงลูกแบบไม่สั่งสอนจะมีผลอะไร ใช้อิทธิพลรังแกคนอื่น ใช้อำนาจบาตรใหญ่รังแกคนอ่อนแอจะต้องได้รับผลตอบแทน แกคิดว่าอำนาจของตระกูลลั่วยิ่งใหญ่มากเลยรังแกคนได้ตามใจงั้นหรือ? แกคิดว่าคนตระกูลลั่วของแกยิ่งใหญ่นักเลยไม่สนใจอะไรงั้นเหรอ? ฉันจะบอกแกให้ ความจริงแล้วกระทั่งมดบนพื้นแกก็ไม่ควรไปหาเรื่อง ซึ่งฉันก็คือมดตัวนั้นในสายตาของแก…”
“แก ฉะ ฉะ ฉันจะต้องฆ่าแกแน่ ไอ้เดรัจฉาน!” ลั่วซงเฉิงตระกูลเสียงดังราวกับฟ้า
“ฉันตายไม่ได้ คนที่จะตายคือแก คือสุนัขสามตัวของตระกูลลั่วอย่างพวกแก จะดูซิว่าลูกชายทั้งสองของแกก็ตายไปหมดแล้ว แกอยู่ต่อไปก็ไม่มีความหมายอะไร ลงไปอยู่เป็นเพื่อนพวกเขาเถอะ!”
“แก…”
ลั่วซงเฉิงพูดอะไรไม่ออก คอของเขาถูกเย่เทียนเฉินใช้กิ่งไม้เล็กๆ ค้ำเอาไว้ ขอเพียงเย่
