โดยไม่สนใจว่าคุณจะเป็นใคร แค่ไปหาเรื่องเขาเท่านั้น
กรอบ!
เมื่อเจอกับเสียงเห่าหอนของสุนัขแก่อย่างลั่วซงเฉิง เย่เทียนเฉินก็ไม่พูดอะไรมาก ตรงเข้าไปบีบคอลั่วฉีจนได้ยินเสียงดังกรอบขึ้นครั้งหนึ่ง ดวงตาทั้งสองของลั่วฉีเบิกกว้าง กระอักเลือดออกมา ทั้งร่างกายล้มลงไปชักกระตุกอยู่บนพื้น
“ แก…ไม่กลัวกฎหมายไม่กลัวสวรรค์จริงๆ…” ลั่วซงเฉิงเห็นลูกชายคนที่สองของตนถูกเย่เทียนเฉินฆ่าตายไปแบบนี้ ทำท่าทางเรากับจะพุ่งเข้าไปสู้กับเย่เทียนเฉินสุดชีวิต
“อย่าตะโกนสิ รออีกเดี๋ยวค่อยเก็บกวาดสุนัขชราอย่างแก” เย่เทียนเฉินไม่มองลั่วซงเฉิงเลยแม้แต่น้อย พูดไปพลางเดินเข้าไปหาลั่วกวงฮุย
เมื่อกล่าวจบ เย่เทียนเฉินก็เดินเข้าไปหาลั่วกวงฮุย ไม่สนใจสายตาที่ราวกับจะกินคนของลั่วซงเฉิงเลยสักนิด เดิมทีเขาก็มาเพื่อฆ่าสุนัขสามตัวนี้อยู่แล้ว ในเมื่อสุนัขสามตัวออกมาแล้วก็เริ่มฆ่าเลยเถอะ มีอะไรให้ต้องลังเลกัน? หากปล่อยสุนัขแบบนี้ไว้ก็จะไปทำร้ายคนอีกมากมาย
“แก แกคิดจะทำอะไร?” ลั่วงกวงฮุยถูกเย่เทียนเฉินทำให้ตกใจจนหน้าเขียว บนหน้าผากมีเหงื่อเย็นๆ ซึมออกมา เดินถอยหลังไปทีละก้าวทีละก้าว พูดออกมาอย่างติดๆ ขัดๆ
“ทำอะไร? ลูกชายของแกสองคนบอกว่าไม่มีไพ่พิชิตแลนด์ลอร์ด ตะโกนบอกให้ฉันส่งไปให้ละมั้ง…” เย่เทียนเฉินพูดยิ้มๆ
“แก…”
“หยุดนะ!” ลั่วซงเฉิงรีบตะโกน ตอนนี้เขาเข้าใจแล้ว เย่เทียนเฉินเป็นคนที่ขวางไม่ได้ ต่อให้เป็นเทพเซียนก็อับจนหนทางกับเขา
