ื่อผลประโยชน์ เราจะมีชีวิตอยู่ไปทำไม?” กูตูอ๋างถามชางหลางกลับ
“ยังมีอีกหลายเรื่องที่สามารถทำได้ สามารถทำเพื่อชื่อเสียงของประเทศชาติ เพื่อผลประโยชน์ของประเทศชาติ ไม่ใช่ผลประโยชน์ส่วนตน” ชางหลางมองไปยังกูตู๋อ๋างแล้วพูดอย่างจริงจัง
“ฮ่าๆๆๆ ไร้สาระ คำพูดช่างยิ่งใหญ่จริงๆ งั้นก็เอาชื่อสามราชันนักรบแห่งประเทศจีนของนายมาให้ฉันก่อนเถอะ…”
กูตู๋อ๋างดื่มด่ำอยู่ในโลกของตัวเองโดยสิ้นเชิง ใจของเขาคิดแต่เรื่องสามราชันนักรบแห่งประเทศจีน นอกจากนี้ในสายตาของเขา ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนไม่สำคัญ กระทั่งความตั้งใจดั้งเดิมตอนได้ฝึกวรยุทธก็ลืมไปหมดแล้ว และลืมบุญคุณของอาจารย์ที่เคยสั่งสอนเขา ในปีนั้นอาจารย์ของกูตู๋อ๋างก็เป็นยอดฝีมือของพรรควรยุทธโบราณคนหนึ่ง ในช่วงเวลาที่เขาสอนเคล็ดวิชาของพรรควรยุทธโบราณให้แก่กูตู๋อ๋างเคยกล่าวเอาไว้ว่า
การฝึกวรยุทธมีจุดประสงค์เพียงสองอย่าง หนึ่งคือทำให้ร่างกายแข็งแรง สองคือปกป้องประเทศชาติ!
ดังนั้น เมื่อปีนั้นที่กูตู๋อ๋างลงเขามาจึงไปเป็นทหาร อาศัยความสามารถของตนเองจนได้กลายเป็นขุนพลคนสำคัญของชางหลาง จนเมื่อฝีมือค่อยๆ พัฒนาขึ้นจนแข็งแกร่ง เขาก็เปลี่ยนไปเป็นไม่พอใจ ตอนแรกไม่พอใจเพียงเล็กน้อย จากนั้นจึงไม่พอใจเป็นอย่างมาก จนสุดท้ายความปรารถนาของเขาจึงพองบวมขึ้น คิดว่าฝีมือระดับนี้ของตนเอง เหตุใดต้องเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของชางหลางอะไรนี่ด้วย ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็สามารถเป็นหัวหน้าได้
