วามคิดของเขานั้นเรียบง่ายมาก ก็แค่ไปฆ่าสุนัขสามตัวเท่านั้น ทำไมต้องหลบๆ ซ่อนๆ ด้วย?
“หยุดนะ นายเป็นใคร? ที่นี่คือบ้านตระกูลลั่ว ไม่ใช่สถานที่ที่ใครก็เข้าไปได้…” บอดี้การ์ดถืออาวุธคนหนึ่งมองเย่เทียนเฉินอย่างหยิ่งยโสแล้วตะโกนออกมา
“ไอ้สุนัขแก่ลั่วซงเฉิงโอหังอวดดีจริงๆ ไม่คิดเลยว่าลูกน้องของเขาจะเป็นแบบนี้ ดูท่าแล้วสมควรตายจริงๆ!” เย่เทียนเฉินพูดอย่างเรียบเฉย
“จะพูดอะไร? ถ้ายังไม่ไปอีกก็อย่ามาโทษที่ฉันจะยิงแกแล้วกัน!” บอดี้การ์ดที่พูดได้ยินเย่เทียนเฉินด่าลั่วซงเฉิง ก็รีบเล็งอาวุธไปทางเขา ทำท่าทางจะลั่นไกปืน
“พวกแกก็กลายเป็นสุนัขรับใช้ของลั่วซงเฉิงไปแล้ว ในเมื่อเป็นแบบนี้ฉันก็ไม่จำเป็นต้องลงมือไว้ไมตรี!” เย่เทียนเฉินพูดยิ้มๆ
“รนหาที่ตาย!”
บอดี้การ์ดคนนั้นไม่ได้พูดเล่น เขาเล็งอาวุธไปยังเย่เทียนเฉิน นิ้วชี้มือขวาจ่อไปที่ไกปืน ท่าทางแข็งแกร่งเป็นอย่างมาก นี่คือวิธีการที่เรียกว่าสุนัขอ้างอิทธิพลเจ้านาย เห็นได้ชัดว่าบอดี้การ์ดเหล่านี้อยู่กับลั่วซงเฉิงมานาน จึงค่อยๆ โอหังขึ้นเรื่อยๆ ต่อให้ฆ่าคนตามใจชอบก็กล้าทำ
ปัง!
เมื่อเย่เทียนเฉินลงมือก็หยุดไม่ได้อีกต่อไป จะต้องทำเรื่องราวจนสำเร็จถึงจะถูก ขาข้างหนึ่งถีบบอดี้การ์ดที่ลงมือกับเขาเป็นคนแรกจนกระเด็นออกไป ในขณะเดียวกันตอนที่บอดี้การ์ดอีกคนหนึ่งเพิ่งจะลงมือ เย่เทียนเฉินก็ปล่อยหมัดออกไปยังหน้าอกของเขา ซัดเข้าอย่างแรงจนสลบเหมือด
สาวเท้าเดินเข้าไปยั
