ทิวทัศน์ยามค่ำคืนของเมืองหลวงงดงามมากจริงๆ ณ ร้านค้าข้างทาง รถสปอร์ตเฟอร์รารี่คันหนึ่งจอดอยู่ข้างถนน กลางดึกผู้คนเงียบสงบแล้ว เย่เทียนเฉินและซูเฟยเฟยก็เป็นเช่นนี้ กินวุ้นเส้นต้มยำไป คุยเล่นไป แม้ว่าซูเฟยเฟยจะเผ็ดจนน้ำตาไหลก็ตาม เธอไม่ใช่คนที่สามารถกินเผ็ดได้ แต่เธอก็มีความสุข ตั้งแต่กลับมา เป็นครั้งแรกที่มีความสุขแบบนี้ ตัวเองก็ไม่รู้ว่าทำไม ว่ากันตามเหตุผลแล้ว เย่เทียนเฉินผู้ที่ไม่มีอีคิวคนนี้ ไม่น่าจะเข้ากับตนเองได้ ไหนเลยจะรู้ว่า ความรู้สึกตอนที่อยู่ด้วยกันกับเย่เทียนเฉินจะผ่อนคลายมาก การพูดจาการกระทำล้วนตามสบาย ทำให้รู้สึกมีความสุขจากหัวใจ
เย่เทียนเฉินไม่เกรงใจเลยแม้แต่น้อย ในตอนที่คุยเล่นกับซูเฟยเฟย วุ้นเส้นต้มยำถ้วยหนึ่งก็กินหมดไปนานแล้ว จากนั้นก็เริ่มสูบบุหรี่ สูบบุหรี่ต่อหน้าผู้หญิง โดยเฉพาะผู้หญิงที่สวยมากคนหนึ่ง ซูเฟยเฟยกรอกตาใส่เขาไปหลายครั้ง คนๆนี้ก็ยังไม่รู้ตัว
“นี่ นายจะดับบุหรี่ได้ไหม? เหม็นจริงๆเลย!” ซูเฟยเฟยพูดแล้วมุ่ยปากเล็กๆ อันน่ารัก
“เฮ้อ วุ้นเส้นต้มยำของฉันก็กินหมดแล้ว ไม่มีอะไรทำ ก็ได้แต่สูบบุหรี่ไปคุยกับเธอไป” เย่เทียนเฉินพูดแล้วจงใจมองไปอย่างวุ้นเส้นต้มยำตรงหน้าซูเฟยเฟย
เมื่อรู้ตัว ซูเฟยเฟยก็รีบดึงถ้วยวุ้นเส้นต้มยำของตนมาข้างหน้า แล้วกินด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่จะทำได้ ต่อให้เผ็ดจนน้ำตาไหลเธอก็ไม่สนใจ เนื่องจากเห็นสายตาเย่เทียนเฉินดูเหมือนอยากกินวุ้นเส้นต้ม
