ยำถ้วยนี้ของเธอมาก
เมื่อเห็นซูเฟยเฟยถึงกับกินวุ้นเส้นต้มยำถ้วยหนึ่งเร็วขนาดนี้ เย่เทียนเฉิน ก็เบะปากอย่างจนคำพูด กล่าวตามจริงเขายังกินไม่อิ่มเลยจริงๆ ด้วยความจุของเขาเกรงว่าวุ้นเส้นต้มยำธรรมดาถ้วยหนึ่งจะไม่พอสำหรับเขา เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าซูเฟยเฟยจะมีชีวิตชีวาขึ้นมา และยังน่ารักมากอีกด้วย
“แค่กๆ…เผ็ดจัง เผ็ดมาก…” ซูเฟยเฟยตะโกนว่าเผ็ดไปพลางรีบเปิดกระเป๋าถือของตนไปพลาง หยิบน้ำแร่ขวดเล็กออกมาจากด้านในแล้วดื่ม เย่เทียนเฉินเห็นดังนั้นก็ทนไม่ไหว อยากที่จะหัวเราะออกมา
“ไม่มีใครแย่งเธอกินหรอก ไม่ต้องรีบขนาดนั้นก็ได้” เย่เทียนเฉินพูดแล้วมองไปยังซูเฟยเฟยอย่างจนใจ
“งั้น แค่กๆ…งั้นก็ไม่ได้สิ ใครจะรู้ว่าเจ้าบ้าอย่างนายจะทำอะไรที่ขายหน้าออกมาอีกหรือเปล่า ถ้าแย่งวุ้นเส้นต้มยำของฉันแล้วกินจนหมด ไม่ใช่ว่าคืนนี้ฉันต้องหิวหรอกเหรอ?” ซูเฟยเฟยพูดแล้วมุ่ยปากเล็กๆ อันน่ารัก
“ตระกูลซูของเธอมีอาหารอะไรบ้างที่ไม่มี เธอชอบบะหมี่วุ้นเส้นถ้วยนี้ที่ฉันเลี้ยงเธอเหรอ?” เย่เทียนเฉินพูดยิ้มยิ้มพลางส่ายหน้า
“ก็ใช่น่ะสิ ผู้ชายงานดีที่ขี้งกขั้นสุดเหมือนนาย ฉันคิดว่าในโลกนี้จะหาคนที่สองก็ยากแล้ว ดังนั้นฉันจึงต้องคว้าโอกาสที่นายเลี้ยงข้าวฉันเอาไว้!” ซูเฟยเฟยยิ้มหวาน
เย่เทียนเฉินรู้สึกอับจนคำพูดโดยสิ้นเชิง รู้สึกว่าตอนนี้ในสายตาของซูเฟยเฟย ตนเองเป็นผู้ชายที่ขี้เหนียว เป็นไก่ขนเหล็กที่ไม่ยอมให้ถอนขนแม้แต่เส้นเดียว งั้นเหรอ
