เย็นวันนั้น เย่เทียนเฉินคิดจะเบี้ยวนัดตั้งหลายครั้งแต่ก็หนีไปไม่พ้น ซูเฟยเฟยเป็นคนที่ฉลาดมาก ไม่ใช่ผู้หญิงที่เป็นดั่งไม้ประดับที่ทำอะไรไม่ได้ สำหรับเย่เทียนเฉินที่มีนิสัยอันธพาลเช่นนี้ เธอหาทางป้องกันไว้นานแล้ว กระทั่งตอนที่เย่เทียนเฉินไปเข้าห้องน้ำเธอก็ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู ทำให้เย่เทียนเฉินอับจนคำพูดจริงๆ
เวลาสองทุ่มโดยประมาณ เย่เทียนเฉินและซูเฟยเฟยนั่งอยู่ที่ร้านข้างทางแห่งหนึ่ง สั่งวุ้นเส้นต้มยำพิเศษมาสองที่ ดึงดูดสายตาแปลกๆ ของแขกข้างๆ หลายคนรวมไปถึงเถ้าแก่ขายวุ้นเส้นต้มยำ เนื่องจากซูเฟยเฟยขับรถเฟอร์รารี่ของตัวเองพาเย่เทียนเฉินมา รวมกับที่ซูเฟยเฟยสวยเลิศขนาดนี้ ไปที่ไหนก็ย่อมดึงดูดสายตาของคนรอบๆ
เย่เทียนเฉินทำแบบนี้ออกมาได้จริงๆ จะอย่างไรซูเฟยเฟยก็เป็นคุณหนูสูงศักดิ์แห่งตระกูลซู อีกทั้งยังเป็นผู้หญิงที่มีหน้าตางดงาม ถึงกับขับรถสปอร์ตเฟอร์รารี่มากินบะหมี่ข้างทางเลย? เกรงว่าบนโลกนี้คนที่ทำเรื่องเช่นนี้ออกมาได้ก็มีเพียงเย่เทียนเฉินเท่านั้น
“เถ้าแก่ วุ้นเส้นต้มยำสองถ้วย!” เย่เทียนเฉินยิ้มพลางตะโกนกับเถ้าแก่
“ได้เลย ต้องการอะไรอีกไหม?” เถ้าแก่เจ้าของร้านวุ้นเส้นต้มยำเปิดปากถาม
“ไม่เอาแล้วครับ กินอย่างอื่นไม่ลงแล้ว!” เย่เทียนเฉินพูดแล้วหัวเราะฮี่ๆ
“ฉันว่านายไม่ได้กินอย่างอื่นไม่ลงหรอก แต่เป็นเพราะขี้งกล่ะสิ คนขี้เหนียว!” ซูเฟยเฟยพูดแล้วจ้องเย่เทียนเฉินอย่างดุดัน
เย่เทียนเฉินมองซูเฟยเ
