ไม่เพียงแต่ซูเฟยเฟยที่ทรุดแล้ว กระทั่งเถ้าแก่ที่ขายวุ้นเส้นต้มยำและลูกค้ารอบๆ เหล่านั้นก็ทรุดลงไปแล้ว ไม่ใช่ว่าพวกเขาดูถูกคนจน แต่ใครจะไปเชื่อว่าคนที่ขับรถเฟอร์รารี่จะกินวุ้นเส้นต้มยำพิเศษถ้วยหนึ่งไม่ไหว? อีกทั้งเมื่อมองบนตัวของเย่เทียนเฉินก็เป็นสูทแบรนด์เนม จะกินวุ้นเส้นต้มยำถ้วยละสิบหยวนไม่ไหวเชียวหรือ? เหตุผลเดียวก็คือ ผู้ชายคนนี้เป็นสุดยอดของคนขี้งกไปแล้ว งกเสียยิ่งกว่างก
“นายอย่าทำให้ขายหน้าคนอื่นได้ไหม!” ซูเฟยเฟยโกรธจนกำมือขาวๆ แน่น กัดฟันพูดออกมาเสียงต่ำ
ซูเฟยเฟย ไม่ใช่ผู้หญิงที่ทนลำบากไม่ได้หรือทนความเหนื่อยล้าไม่ได้ และเธอก็ไม่มีความคิดแบ่งแยกคนจนคนรวยโดยเด็ดขาด เพียงแต่คนที่ทำได้อย่างเย่เทียนเฉินเรียกได้ว่าสุดยอดจริงๆ เลี้ยงข้าวสาวงามคนหนึ่งก็กินวุ้นเส้นต้มยำข้างทาง ทั้งสองคนสั่งพิเศษมา สุดท้ายพอนับเหรียญที่มีก็ยังตะโกนเปลี่ยนเป็นธรรมดาอีก กระทั่งคนผ่านทางไปมาก็ยังคิดอยากจะพุ่งเข้ามาต่อยเย่เทียนเฉินสักยก
ความจริงแล้วเย่ทียนเฉินจงใจทำแบบนี้เพื่อแกล้งซูเฟยเฟย ด้วยตำแหน่งประธานคณะกรรมการเครือไห่หวางของเขา ต่อให้เลวร้ายอย่างไรก็สามารถนำเงินหนึ่งล้านแปดแสนออกมาได้ตลอดเวลา เพียงแต่ไม่ใช่เงินสดแต่เป็นบัตรเครดิต
“ดูสิ เงินแค่นี้เอง ไม่มีทางเลือกแล้ว เธอก็ทนลำบากหน่อย ยังไงซะตระกูลซูของเธอก็มีเนื้อมีปลามากมาย ไม่แย่กว่าที่ฉันเลี้ยงมื้อนี้หรอก!” เย่เทียนเฉินพูดแล้วเบะปากแล้วทำท่าทา
