นานแล้ว หากเย่เทียนเฉินได้เห็นจะต้องประหลาดใจมากอย่างแน่นอน เนื่องจากเงาร่างที่ช่วยคนชุดดำหนีออกมาไม่ใช่คนอื่นแต่เป็นเซี่ยอวี่เหอ
ตอนนี้ไม่ต้องบอกก็รู้ว่า คนที่ต่อสู้กับเย่เทียนเฉินไปหลายสิบกระบวนท่าก็ยังไม่แพ้ ทั้งยังทำให้แผ่นหินสีเขียวในสวนดอกไม้แตกกระจุยก็คือเจียงอั้นศิษย์พี่ใหญ่ของเซี่ยอวี่เหอ
“แค่กๆ…”
เจียงอั้นกุมหน้าอกของตน ไม่ทันไรก็ทรุดลงไปกับพื้นไอออกมาอย่างรุนแรง เซี่ยอวี่เหอร้อนใจมาก รีบนั่งลงประคองเจียงอั้นแล้วเอ่ยถามว่า “ศิษย์พี่ใหญ่ ศิษย์พี่ใหญ่ พี่ไม่เป็นไรใช่ไหม?”
“มะ ไม่เป็นไร ข้างหน้ามีบ้านร้างอยู่ พยุงฉันไปพักสักหน่อย…” ใบหน้าของเจียงอั้นซีดขาวอยู่บ้าง แต่ยังคงพยายามฝืนยิ้มออกมา เขาไม่อยากให้ศิษย์น้องเล็กกังวล
“อืม!”
เซี่ยอวี่เหอไม่รู้ว่าศิษย์พี่ใหญ่เป็นอะไรไป เมื่อครู่ยังดีดีอยู่ แต่ไม่ทันไรก็ใช้มือขวากุมหน้าอกของตน เหมือนกับได้รับบาดเจ็บรุนแรง เธอรู้สึกร้อนใจมาก แล้วก็ปวดใจมากด้วย ตั้งแต่เล็กจนโต ศิษย์พี่ใหญ่เจียงอั้นดูแลเธอมาตลอด อีกทั้งฝีมือของเจียงอั้นแข็งแกร่งมาก คอยปกป้องเธอมาตลอด เซี่ยอวี่เหอไม่เคยเห็นศิษย์พี่ใหญ่ได้รับบาดเจ็บมาก่อน แล้วยังบาดเจ็บสาหัสถึงขนาดนี้ มิตรภาพตั้งแต่เล็กจนโต ต่อให้ไม่ใช่ความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิง เธอก็ยังร้อนใจจนเกือบจะร้องไห้
เจียงอั้นถูกเซี่ยอวี่เหอประคองเดินไปข้างหน้าราวๆ เกือบหนึ่งร้อยเมตร นั่งลงที่ข้างๆ บ้านร้างแห่งหนึ่ง มื
