ยอวี่เหอมองเจียงอั้นด้วยสภาพน้ำตาคลอดเบ้า
“ฮ่ะๆ ฉันประเมินเย่เทียนเฉินต่ำเกินไป เขาแข็งแกร่งมากจริงๆ ฉันออกแรงเต็มที่แล้วก็ยังฆ่าหรือกระทั่งทำร้ายเขาไม่ได้ คนคนนี้แข็งแกร่งจนน่ากลัว!” เจียงอั้นกล่าวด้วยแววตาที่เจือไปด้วยความโกรธแค้นและความไม่พอใจ
“ศิษย์พี่ใหญ่ ทำไมพี่ทำอะไรโง่ๆ แบบนี้ บุกเข้าไปคนเดียว มันอันตรายมากนะ…” เซี่ยอวี่เหอตำหนิ
“ศิษย์น้องเล็ก ฉันอยากช่วยเธอฆ่าเย่เทียนเฉิน เธอจะได้กลับสำนักไปกับฉัน ไม่งั้นถ้าท่านอาจารย์โกรธจริงๆ แม้แต่เธอก็ถูกทำโทษได้!” เจียงอั้นมองศิษย์น้องเล็กอย่างจริงจังพลางกล่าว
“ศิษย์พี่ใหญ่ พี่ พี่ไม่ควรเสี่ยงอันตรายแบบนี้ อันตรายเกินไปแล้ว เย่เทียนเฉินแข็งแกร่งมาก อีกทั้งยังเป็นยอดฝีมือที่คาดเดาได้ยากเหมือนเมฆหมอก หากพี่เป็นอะไรขึ้นมา ฉันคงรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต!” เซี่ยอวี่เหอพูดอย่างกระวนกระวายใจ
“ศิษย์น้องเล็ก ตั้งแต่เล็กจนโตล้วนเป็นศิษย์พี่ใหญ่ที่ปกป้องเธอ มีเรื่องอะไรก็ช่วยออกหน้า ใครกล้ารังแกเธอ ฉันก็จะฆ่ามัน!” เจียงอั้นอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา
“ศิษย์พี่ใหญ่ พี่ใช้พลังภายในฟื้นฟูสักหน่อยเถอะ ฉันจะคุ้มครองพี่เอง!” เซี่ยอวี่เหอเห็นว่าเจียงอั้นบาดเจ็บไม่น้อยจึงกล่าวขึ้น
“อืม!”
เจียงอั้นพยักหน้าแล้วไม่พูดอะไรอีก ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะพูดอะไรมาก เมื่อครู่เขาสู้กับเย่เทียนเฉิน โดยเฉพาะกระบวนท่าสุดท้ายนั้นได้ออกแรงไปทั้งหมด ใช้พลังภายในที่แข็งแกร่งที่สุดของ
