“ฉินอี้ตายแล้ว นี่เป็นจุดสำคัญของปัญหา ภายในกลุ่มพวกระดับสูง มีคนส่วนหนึ่งที่เข้าข้างฉินอี้ พวกเขาจะต้องถือโอกาสซ้ำเติมแน่ สิ่งที่พ่อกังวลที่สุดไม่ใช่เรื่องที่ว่าจะมีใครมีซ้ำเติม แต่เป็นเรื่องที่จะมีคนใช้ประโยชน์จากเรื่องนี้ไปทำบทความ ไม่เพียงต้องการฆ่าเย่เทียนเฉินแต่ยังกำจัดตระกูลเย่ของพวกเราได้อีกด้วย” เย่หย่วนซานกล่าวพลางขมวดคิ้ว
เย่หงได้ยินคำพูดของเย่หย่วนซานก็ตกตะลึง เขารู้ว่าเรื่องที่พ่อกังวลไม่ใช่ว่าจะไม่มีเหตุผล ในเมืองหลวง ตระกูลและกลุ่มผู้ทรงอิทธิพลที่สามารถอยู่รอดได้ ไม่ว่าจะใหญ่หรือเล็กล้วนจำเป็นต้องมีเพื่อน และต้องมีศัตรู เช่นตระกูลเย่ ผู้อาวุโสตระกูลเย่ เย่หย่วนซานเคยเป็นผู้ตำรงดำแหน่งระดับสูงมาก่อน ด้วยเหตุนี้จึงจำต้องล่วงเกินคนไปไม่น้อย เพื่อตำแหน่งราชการ หากไม่ล่วงเกินคนอื่นนั้นเป็นไปไม่ได้ ศัตรูเหล่านี้อาจจะมีทั้งต่อหน้าและลับหลัง ศัตรูที่แอบอยู่เบื้องหลังทำให้มองได้ยากที่สุด ไม่รู้ว่าจะจะโผล่ออกมามอบความตายให้เมื่อไหร่
“เฉินเซิงผู้บัญชาการว่าการกระทรวงความมั่นคงสอบถามเรื่องนี้ด้วยตัวเอง พอลงมือก็ส่งกูตู๋อ๋างไปจับเทียนเฉิน ผมคิดว่าเรื่องนี้จะต้องมีลับลมคมในแน่” เย่หงอดไม่ได้ที่จะใคร่ครวญครู่หนึ่งแล้วเอ่ยออกมา
“เฉินเซิงใกล้ชิดกับตระกูลลั่วมาก พ่อคิดว่ามีสาเหตุมาจากลั่วซงเฉิง!” เย่หย่วนซานเป็นคนจากรุ่นก่อน แม้จะชราแล้วแต่ก็ไม่ถึงขั้นเลอะเลือน พริบตาเดียวก็มองเรื่อง
