ระทรวงความมั่นคงสาธารณะคนนี้ลงมือด้วยตัวเองก็ยังไม่สามารถจับเย่เทียนเฉินได้ แล้วยังถูกชางหลางพาคนไปอีก แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าชางหลางเป็นคนของหยางอี้ พวกเขามีการเตรียมการที่จะช่วยเย่เทียนเฉิน ตอนนี้ทำให้สามพ่อลูกได้แต่มองอย่างโง่งม
“พ่อ ตอนนี้พวกเราจะทำยังไงดี? เย่เทียนเฉินถูกชางหลางพาตัวไปแล้ว พวกเราจะไปหือกับอย่างอี้ก็ไม่ได้!” ลั่วกวงฮุยที่ไม่มีความคิดดีๆ พูดออกมาอย่างกระวนกระวาย
ลั่วซงเฉิงนอนอยู่บนโซฟา สายตามีความสิ้นหวังอยู่ ตอนแรกยังคิดว่าเย่เทียนเฉินจะต้องตายแน่แล้ว แต่กลับคิดไม่ถึงว่าในช่วงเวลาสำคัญจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาได้ ตอนนี้เขาคิดจะฆ่าเย่เทียนเฉินโดยผ่านทางเฉินเซิงก็เป็นเรื่องที่ทำไม่ได้แล้ว ยิ่งกว่านั้นเขายังไม่อยู่ในระดับที่สามารถไปแตะต้องหยางอี้ได้
“พ่อครับ ผมคิดว่าเรื่องนี้พวกเรายังไม่ต้องรีบร้อนไป แพร่ข่าวออกไปก่อน ให้คนรู้เรื่องที่เย่เทียนเฉินบุกไปฆ่าคนที่ตระกูลฉินให้เยอะกว่านี้ พอถึงเวลาที่เบื้องบนต้องจัดการเรื่องนี้เย่เทียนเฉินก็ใช้เส้นไม่ได้แล้ว” ลั่วฉีคิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ยปาก
“ฉีเอ๋อร์พูดได้ถูกแล้ว เย่เทียนเฉินฆ่าฉินเหิง ทำให้ฉินอี้โกรธจนตาย ยังไงซะเขาก็หนีเรื่องนี้ไม่พ้น ที่พวกเราต้องทำก็คือทำให้เรื่องนี้มีผลกระทบในวงกว้าง ให้เป็นเรื่องใหญ่จนใครก็ไม่อาจตัดสินใจได้ด้วยคนเพียงคนเดียว ถ้ามีแรงกดดันจากประชาชน เบื้องบนก็ต้องยิงประหารเย่เทียนเฉิน!” ลั่วซงเฉิงรี
