บพูดขึ้นด้วยดวงตาที่เปล่งประกาย
“รู้แล้วครับ ผมจะไปจัดการเอง!” ลั่วฉีเองก็พูดด้วยรอยยิ้มเย็นชา
ตอนนี้ ซึ่งเป็นตอนที่เย่เทียนเฉินและชางหลางกำลังมุ่งหน้าไปยังห้องทำงานของหยางอี้ พ่อของเขาเย่หงได้รีบกลับมาที่บ้านแล้วพาภรรยาไปที่บ้านเดิมตระกูลเย่ ครั้งนี้เกิดเรื่องใหญ่มากจริงๆ เย่หงคิดถึงผู้อาวุโสเย่หย่วนซานเป็นคนแรก เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ด้วยตำแหน่งของเขาที่เป็นเพียงเลขาธิการเมืองH ไม่มีทางทำอะไรได้เลย ต่อให้พ่อของเขาเย่หย่วนซานจะเกษียณออกมาแล้ว แต่ก็ยังมีพี่น้องเพื่อนพ้องเมื่อก่อนที่ยังอยู่ในตำแหน่ง บางทีอาจจะสามารถคิดหาวิธีการผ่านทางพวกเขาได้
“ต้าหง คุณจะต้องคิดหาวิธีนะคะ พวกเรามีลูกชายคนเดียว จะเสียเขาไปไม่ได้!”
น่าสงสารจิตใจของพ่อแม่ในโลกนี้ ไม่ว่าลูกจะทำผิดมากมายแค่ไหน จะทำไม่ถูกอีกเท่าไร ต่อให้ทั้งโลกเป็นศัตรูกับเขา พ่อแม่ก็ยังยืนข้างลูกขอตนไม่เปลี่ยนแปลง นี่คือความรักของคนเป็นพ่อเป็นแม่ หลัวเยี่ยนแม่ของเย่เทียนเฉินนั่งร้องไห้อยู่บนรถ เธอเป็นคนที่มาจากตระกูลใหญ่ย่อมเข้าใจดีว่าครั้งนี้ลูกชายก่อเรื่องใหญ่หลวง เกรงว่าใครก็ปกป้องเขาไม่ได้
“วางใจเถอะ ผมจะต้องขอให้ผู้อาวุโสออกหน้าให้ ไม่ว่าจะยังไงเทียนเฉินก็เป็นลูกชายของพวกเรา ผมไม่ปล่อยให้เขาตายหรอก!” เย่หงพูดอย่างกังวลใจ
ตั้งแต่เย่เทียนเฉินปลดประจำการจากกองทัพและกลับมาที่เมืองก็เปลี่ยนไปรู้ความขึ้นมากทั้งยังเป็นผู้ใหญ่ขึ้น ไม่ทำให้พ่อแม
