่กังวลใจอีก ในหลายครั้งที่เย่หงและหลัวเยี่ยนพูดถึงลูกชายก็จะรู้สึกปลื้มใจ ไม่ว่าใครก็ไม่คาดคิดว่าครั้งนี้เย่เทียนเฉินจะก่อความผิดใหญ่หลวงขนาดนี้
หลัวเยี่ยนกุมมือเย่หงผู้เป็นสามีแน่น ตอนนี้สามีเป็นเสาหลักของเธอ เธอกังวลใจและร้อนใจมากจริงๆ แม้ว่าลูกชายจะถูกชางหลางพาตัวไปแล้ว แต่ก่อเรื่องใหญ่ขนาดนี้ใครก็ไม่อาจรับประกันได้ว่า ชางหลางที่พาลูกชายไป จะคิดลงมือโหดเหี้ยมหรือไม่?
“ไม่ได้ ผู้อาวุโสเกษียณออกมานานแล้ว ต่อให้ยังมีความสัมพันธ์กับคนอยู่บ้าง แต่ก็คงใช้อะไรไม่ได้ คุ้มครองเทียนเฉินไม่ได้!” หลัวเยี่ยนร้อนใจมาก น้ำตาไหลลงมาอย่างไม่อาจอดกลั้นไว้ได้ เมื่อคิดว่าลูกชายจะถูกจับตัวไป หรือกระทั่งจะถูกประหาร เธอก็ควบคุมอารมณ์เศร้าโศกของตนเองไม่ได้
“ผมคิดว่าผู้อาวุโสจะพยายามแต็มที่ ไม่ว่าจะยังไงเทียนเฉินก็เป็นหลานของเขา ครั้งนี้ต้องป้องกันไว้ก่อน!” ตอนที่เย่หงเอ่ยคำนี้ เขาไม่มั่นใจเลย ใครก็ไม่อาจมั่นใจได้ว่าจะสามารถทำให้เย่เทียนเฉินปลอดภัยไร้อันตราย เรื่องนี้หนักหนามาก ความผิดก็มากด้วย
“ถ้างั้น ให้ฉันกลับบ้านเถอะค่ะ อาจจะมีแต่พวกเขาที่สามารถปกป้องเทียนเฉินได้…” จู่ๆ หลัวเยี่ยนก็คิดขึ้นมาได้จึงเอ่ยปากออกไป
“เยี่ยนเอ๋อร์ เมื่อปีนั้นคุณแต่งงานกับผมโดยไม่สนใจอะไร ตัดความสัมพันธ์กับครอบครัวไปนานแล้ว พูดสาบานว่าคุณจะตัดความสัมพันธ์กับพ่อของคุณ หากกลับไปตอนนี้พวกเขาคงเอาแต่หัวเราะเยาะ…” เย่หงกล่าวพลาง
