กูลใหญ่อยู่แล้ว พอเรื่องนี้แพร่ออกไปเกรงว่าคนจำนวนมากจะต้องเรียกร้องให้ลงโทษเย่เทียนเฉินอย่างหนัก ถึงตอนนั้นใครก็ช่วยเขาไม่ได้!” ลั่วกวงฮุยพูดแล้วหัวเราะฮี่ๆ
“เป็นวิธีที่ดี ผมจะรีบส่งคนไป พยายามให้เรื่องนี้แพร่ออกไปให้เร็วที่สุด ให้เป็นที่ฮือฮาไปทั่วระเทศเลยยิ่งดี!” ลั่วฉีเองก็กล่าวอย่างโหดเหี้ยม
“พวกเราสามารถยืมมีดฆ่าคนได้ ยังไงซะเรื่องราวของเรื่องนี้ก็ชัดเจน ไม่อาจแปดเปื้อนมาถึงตระกูลลั่วของพวกเราง่ายๆ…” ลั่วซงเฉิงกล่าวด้วยท่าทางขบคิดอย่างรอบคอบ
“ยืมมีดฆ่าคน?” ลั่วกวงฮุยถามอย่างสงสัย
“แน่นอนว่าต้องเป็นเฉินเซิง” ลั่วฉีต่อคำให้
“ใช่ ในฐานะเป็นรัฐมตรี เฉินเซิงจะต้องวางเฉยต่อเรื่องนี้ไม่ได้แน่นอน เมืองหลวงเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ เขาไม่อาจหนีความรับผิดชอบไปได้ หากไม่ลงโทษเย่เทียนนเฉินอย่างรุนแรง เกรงว่าตำแหน่งผู้บัญชาการของเขาก็เป็นต่อไม่ได้แล้ว”
ตั้งแต่แรกเริ่มลั่วซงเฉิงก็คิดจะใช้ประโยชน์จากเฉินเซิงแล้ว บวกกับที่เขาและเฉินเซิงมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมาหลายปี ดังนั้นสิ่งที่ที่เขาทำหลังจากพิสูจน์ความจริงของเรื่องราวก็คือโทรหาเฉินเซิง ทั้งยังพูดเหมือนไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร แต่ความจริงกลับกำลังบอกเฉินเซิงว่า ถ้าหากไม่ลงโทษเย่เทียนเฉินอย่างรุนแรง ตำแหน่งของเขาก็คงจะรักษาไว้ไม่ได้
สำหรับพวกลั่วซงเฉิงแล้ว การจะฆ่าเย่เทียนเฉินในครั้งนี้เป็นโอกาสที่หาได้ยาก และเป็นโอกาสที่ดีที่ดีสุดที่จะลงมือซ้
