เย่เทียนเฉินท้าทายคุณ ถ้าผมเป็นคุณ จะต่อยเขาเขาให้น่วมเลย” กูตู๋อ๋างยิ้มเย็น พูดขึ้นข้างหูชางหลาง
“ฝีมือของเย่เทียนเฉินไม่ได้แย่อย่างที่นายคิด ฉันเตือนนายไว้ดีกว่าว่าอย่าไปหาเรื่องเขาง่ายๆ” ชางหลางมองกูตู๋อ๋างแวบหนึ่งแล้วเอ่ยขึ้น
“เฮอะ งั้นเหรอครับ? คุณกลัวรึไง? ผมไม่กลัวหรอก ถ้าหากว่าคุณกลัว ก็เอาฉายาหนึ่งในสามราชันนักรบแห่งประเทศจีนมาให้ผมเถอะ!” กูตู๋อ๋างแค่นเสียงเย็นแล้วพูดขึ้น
เมื่อเห็นว่ากูตู๋อ๋างเดินจากไปแล้ว ชางหลางก็ถอนใจครั้งหนึ่ง มองไปยังเย่เทียนเฉินที่สูบบุหรี่อยู่ไม่ไกลแล้วจึงเดินเข้าไป โชคดีที่เขารีบมา มิฉะนั้นกูตู๋อ๋างและเย่เทียนเฉินสู้กันขึ้นมาจริงๆ เกรงว่าทั้งเมืองหลวงจะต้องมีข่าวใหญ่อีกครั้งแน่นอน
“ไปกับฉันเถอะ ท่านหยางต้องการพบนาย!” ชางหลางมองเย่เทียนเฉินแล้วพูดขึ้น
“ต้องการพบผมอีกแล้ว ไม่ใช่ว่าเพิ่งจะพบไปเหรอ? ผมอยากนอนอยู่บ้าน!” เย่เทียนเฉินเอ่ยแล้วหาวออกมา
“ไอ้หนูเรื่องคราวนี้ทำไว้ใหญ่โตมากเลยนะ ขนาดฉินอี้ก็ตายไปแล้ว นายต้องรู้ว่ามันร้ายแรงขนาดไหน ตอนนี้กระทั่งพวกระดับสูงในประเทศก็ช็อคกันหมดแล้ว เกรงว่าคราวนี้จะจบดีๆ ได้ยาก พวกเราอยากจะช่วยนาย!” ชางหลางพูดกับเย่เทียนเฉินเสียงเบา
…………………………………………..
