ย่างมาก
“แม่ครับ เป็นอะไรไปครับ? มีเรื่องอะไรถึงได้รีบร้อนขนาดนี้?” เย่เทียนเฉินอดไม่ได้ที่จะถามขึ้นด้วยรอยยิ้ม
“ลูก ลูกเดินเร็วๆ หน่อย ออกไปนอกประเทศซะ ถ้าหากเรื่องนี้ไม่ซาลง ก็ไม่ต้องกลับมาอีก…” หลัวเยี่ยนดึงเย่เทียนเฉินไปยังทิศทางของประตูคฤหาสน์พลางพูดอย่างกังวลใจ
“เฮอๆ แม่ครับ เรื่องอะไรกันครับ? ไม่ร้ายแรงขนาดที่ต้องให้ผมออกนอกประเทศแล้วไม่ต้องกลับมาหรอกมั้งครับ?”
“เทียนเฉิน เรื่องตระกูลฉินไม่ว่าจะเป็นลูกที่ทำหรือไม่ เพียงแค่ตกเป็นประเด็นก็อาจตายได้แล้ว คราวนี้ฉินอี้ตายแล้ว ฉินเหิงก็ตายแล้ว สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งเมืองหลวง ฉินอี้สามารถยืนอยู่ในตำแหน่งเช่นนั้นได้ ถ้าจะบอกว่าไม่มีเพื่อนระดับบนๆ ไม่มีคนของเขา นั่นเป็นไปไม่ได้แน่นอน คนของเขาจะต้องไม่ยอมจบง่ายๆ แน่ ต่อให้ลูกไม่ได้ทำ พวกเขาก็ไม่ปล่อยลูกไปแน่ ตระกูลเย่ตกต่ำลงไปนานแล้ว พ่อของลูกที่เป็นเลขาธิการเมืองๆ หนึ่งก็ไม่สามารถปกป้องลูกได้ ตอนนี้มีเพียงวิธีเดียวคือออกนอกประเทศไปแล้วไม่ต้องกลับมาอีก!” หลัวเยี่ยนเอ่ยอย่างร้อนรน ออกแรงดันเย่เทียนเฉินไปที่ประตูคฤหาสน์
ตอนนี้เย่เทียนเฉินถึงจะเข้าใจขึ้นมา ในใจก็รู้สึกซาบซึ้งมาก น่าสงสารหัวใจของพ่อแม่ทุกคนในใต้หล้า ผู้เป็นแม่ต่างก็รักลูกของตนตลอดไป ไม่ว่าลูกจะกระทำสิ่งที่ผิดขนาดไหนก็ตาม ในช่วงเวลาที่สำคัญที่สุด พ่อแม่มักจะอยู่ข้างลูก และมีเพียงผู้เป็นแม่คนหนึ่ง ที่จะคิดถึงเรื่องเหล่านี้เป
