็นสิ่งแรก คิดถึงเรื่องที่จะเป็นภัยต่อลูกของตน และจะทำทุกวิถีทาง พยายามเพื่อไม่อยากให้ลูกของตนเกิดเรื่องอย่างสุดกำลัง
“แม่ แม่ แม่! แม่อย่าดันผมสิครับ ไม่มีเรื่องอะไรหรอก วางใจเถอะ!” เย่เทียนเฉินกล่าวกับหลัวเยี่ยนด้วยรอยยิ้ม
“ลูก ฟังคำแม่นะ ออกนอกประเทศ หลบเลี่ยงการเป็นจุดสนใจสักหน่อย ถ้าหากตระกูลฉินมีแค่ฉินเหิงที่ตาย บางทีอาจจะไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้น แต่ฉินอี้เป็นใครกัน? หน้าที่การงานก็เป็นถึงรองผู้นำระดับชาติ การตายของเขาจะต้องทำให้เกิดความครึกโครมแน่ ตอนแรกเริ่มลูกก็ล่วงเกินตระกูลฉิน ตอนนี้จะต้องมีคนคิดใส่ร้ายลูกแน่ ถึงได้เอาความผิดมาโยนใส่ลูกแบบนี้ ด้วยอำนาจตระกูลของตระกูลเย่ที่ตกต่ำไปแล้ว ไม่มีทางช่วยลูกได้เลย ลูกจำเป็นต้องไป!” หลัวเยี่ยนกังวลจนน้ำตาแทบจะไหลอยู่รอมร่อ ออกแรงดันลูกชายไปข้างหน้า
“แม่ครับ แม่วางใจได้เป็นร้อยๆ ใจเลยครับ ไม่มีเรื่งอะไรแน่นอน ผมไม่ออกนอกประเทศหรอก!” เย่เทียนเฉินเอ่ย มองไปยังหลัวเยี่ยนอย่างจริงจัง
“เทียนเฉิน แม่ยอมให้พวกเขาฆ่าผิดเป็นร้อยคน แต่ไม่ยอมปล่อยลูกไปเด็ดขาด แม่มีลูกเป็นลูกชายคนเดียว ถ้าหากลูกมีอันตรายถึงชีวิต แม่จะอยู่ต่อไปได้อย่างไร…”
หลัวเยี่ยนพูดๆ ไปก็ร้องไห้ออกมา ตั้งแต่เล็กจนโต เย่เทียนเฉินก็เกเรมากและไม่เชื่อฟัง แม้ว่าจะก่อปัญหามากมาย แต่นิสัยดั้งเดิมของเขาก็ไม่ได้เลวร้าย ถึงจะเป็นเช่นนี้ หลัวเยี่ยนผู้เป็นแม่คนหนึ่งก็ยังวิตกกังวลทั้งวัน ก
