ือ!” กูตู๋อ๋างกล่าวอย่างเย็นชา
“ลงมือ? ไม่ใช่ว่านายลงเท้าไปแล้วรึไง? ถีบประตูบ้านฉันพัง ไม่ใช่ว่าควรจะชดใช้หรอกเหรอ?” เย่เทียนเฉินถามด้วยใบหน้าที่ประดับไปด้วยรอยยิ้ม
“ขอเพียงนายไปกับฉัน ประตูบานนี้ฉัน กูตูอ๋างจะชดใช้เอง!”
“ไม่ได้ นายต้องชดใช้มาตอนนี้เลย!” เย่เทียนเฉินจ้องตากูตูอ๋างเขม็งแล้วพูดขึ้น
กูตูอ๋างขมวดคิ้ว เดิมทีเขาต้องมาจับเย่เทียนเฉินด้วยตัวเอง ในใจก็โกรธอยู่บ้างแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องตระกูลฉินครั้งนี้สำคัญมากเกินไป เขาที่เป็นผู้นำคนหนึ่งคงไม่มาปฏิบัติการด้วยตัวเองโดยเด็ดขาด เย่เทียนเฉินคนนี้ถึงกับทำตัวไม่เคารพกันเลยสักนิด ทำเป็นเล่นอยู่ตลอดเวลา นี่ทำให้กูตู๋อ๋างไม่พอใจมาก
“ฉันขอเตือนนายไว้ก่อน มาร่วมมือกันดีๆ จะดีกว่า ไม่งั้นฉันจะลงมือจริงๆ ต่อให้แขนขาหักฉันก็จะไม่ชดใช้” กูตู๋อ๋างกำหมัดทั้งสองแน่นส่งเสียงลั่นออกมาแล้วพูดขึ้น
“งั้นฉันขอเตือนนายไว้ว่าให้รีบชดใช้ประตูบ้านฉันซะ ไม่งั้นถึงเวลาฉันจะต่อยนายให้ตาเขียว หน้านายเดิมทีก็ไม่หล่ออยู่แล้ว เกรงว่าจะยิ่งแย่เข้าไปใหญ่!” เย่เทียนเฉินพูดอย่างไม่ยอมลงให้แม้แต่น้อย
…………………………………..
