ะร้อนใจมาก
“เย่เทียนเฉิน ผมไม่สนว่าคุณเป็นใคร หรือจะเปลี่ยนไปแข็งแกร่งขนาดไหน คุณต้องรู้ว่าใครกำลังหาตัวคุณอยู่ หากไม่ไปล่ะก็ ผลที่ตามมาตระกูลเย่ของคุณรับผิดชอบไม่ไหวแน่!” กูตู๋อ๋างขมวดคิ้ว พูดกับเย่เทียนเฉินเสียงดัง
ปัง!
เย่เทียนเฉินรู้ว่ากูตู๋อ๋างแข็งแกร่งมาก ฝีมือไม่ด้อยไปกว่าชางหลาง อีกทั้งยังอายุน้อยกว่าชางหลางหลายปี พลังกายและพลังการต่อสู้ควรจะยิ่งเต็มเปี่ยม แต่ว่าต่อให้เป็นเช่นนี้ เขาก็ไม่ไว้หน้ากูตู๋อ๋างเลยแม้แต่น้อย ต่อให้เป็นการหักหน้ากระทรวงความมั่นคงสาธารณะก็ไม่สนใจ เขาไม่ยอมจากไปต่อหน้าหลัวเยี่ยนผู้เป็นแม่ ไม่อยากเห็นแม่เป็นห่วงและกังวลใจจนร้องไห้ นี่คือจิตใจที่กตัญญูของเขา ใครก็ไม่มีทางมาเปลี่ยนแปลงได้
เย่เทียนเฉินปิดประตูอย่างรุนแรงไม่สนใจพวกกูตู๋อ๋างที่ยืนอยู่ด้านนอกโดยสิ้นเชิง มองไปยังหลัวเยี่ยนผู้เป็นแม่ด้วยรอยยิ้มแล้วพูดว่า “แม่ครับ แม่สบายใจได้เลย ไม่มีปัญหาแน่นอน ต่อให้ฟ้าทลายลงมา ก็มีลูกคนนี้ค้ำยัน!”
พลันนั้น เย่เทียนเฉินรู้สึกได้ถึงบรรยากาศอันหนักอึ้งพุ่งเข้ามาด้วยความรวดเร็ว เขาอดไม่ได้ที่จะกำหมัดแน่น ประคองหลัวเยี่ยนไปนั่งบนโซฟาด้านข้าง เพิ่งจะหันกายมาก็มีเสียงหนึ่งดังสนั่น ประตูคฤหาสน์ถูกถีบจนเปิดออก กูตูอ๋างยืนอยู่ตรงประตู เมื่อสักครู่เป็นเขาที่ถีบประตูบ้านของเย่เทียนเฉินจนปลิว ช่างแกร่งกร้าวและทรงอำนาจยิ่งนัก
“ถ้าหากนายไม่ไปกับฉัน ก็อย่ามาโทษถ้าฉันจะลงม
